Jonge Leeuwen: Maxine Michiels (24), cowgirl en dochter van Paul Michiels

, door (mke)

vrijbeeld

'Realistische dromen zijn onzin. Dream big or go home'

Naast cowgirl, model en zangeres gold Maxine tot voor kort officieel als vierde kind van Paul Michiels in een rij van zeven. Góld, dus, want onlangs onthulde Polle Pap dat hij nog een achtste kind heeft: het resultaat van een slippertje tijdens zijn wilde jaren als frontman bij Soulsister.

HUMO Hoe komt een meisje uit Heist-op-den-Berg op een Kempische ranch terecht?

Maxine Michiels «Als kind droomde ik er al van om paard te rijden, maar in mijn familie was er niemand die mijn passie voor dieren deelde. Dus stortte ik me op andere hobby’s: tennissen, tekenen, schaatsen... Eén van mijn vriendinnen volgde hier al rijlessen op de ranch, en heeft me een keertje meegenomen. ’t Was in één klap gedaan met de tennis- en tekenlessen (lacht). Vanaf dat moment kon je me ofwel op de schoolbanken vinden, ofwel hier tussen de paarden. Ondertussen werk ik hier fulltime.»

HUMO Wat vind je zo fijn aan deze ranch?

Michiels «Het ruige cowboysfeertje dat hier hangt. Ik heb enorm veel geluk gehad dat ik hier ben terechtgekomen, en niet op één of andere chique dressuurmanege. Je moet hier maar eens naar een rodeowedstrijd komen kijken: dat is niet voor pussies, hoor. Ik ben een echte adrenalinejunkie, altijd al geweest: als jong meisje kickte ik al op snelheid en stunts. En ik ben een competitiebeest. Als ik iets doe, wil ik er meteen ook de beste in zijn.»

HUMO Je behoort tot de allerbesten in het barrelracen. Vergeef me dat ik nog nooit van die sport gehoord had.

Michiels «Dat komt omdat barrelracen hier niet zo bekend is, maar in Amerika is het gigantisch populair. Daar is het ontstaan als het vrouwelijke antwoord op de rodeo, die uitsluitend voor mannen bestemd was. ’t Is een behendigheidssport, waarbij de deelneemsters met hun paard om ter snelst rond enkele vaten – barrels – moeten slalommen. In België kun je maar op drie plaatsen aan barrelracen doen. Het is een heel hevige sport, maar op mijn 12de toonde ik er al aanleg voor: ik had het juiste lichaam – zo’n lange sprinkhaan (lacht) – én ik was nergens bang voor. Al snel ben ik het wedstrijdcircuit ingerold. Twee jaar geleden heb ik aan het EK deelgenomen. Ik ben er uiteindelijk zevende geworden, maar in de top van het barrelracen komt het vaak aan op een honderdste van een seconde. De winnares op het EK had een tijd van 15,5 seconden, ik eentje van 15,7.»

HUMO Is het een gevaarlijke sport?

Michiels «Het kan gebeuren dat je paard bij een foute draai onderuitgaat, ja. Daarom moet je als ruiter goed tegenbalanceren, zodat je paard rechtop blijft. Bij zo’n internationale wedstrijd staan er dan nog eens duizenden mensen op je vingers te kijken: die juichende menigte, de adrenaline die door je lijf pompt... Dan komt het erop aan om je zenuwen de baas te blijven, want een paard voelt het meteen als je plankenkoorts hebt. Paarden zijn sowieso hoogsensitief: als je je als ruiter slecht voelt, voelt je paard dat ook.»

HUMO Je vader noemde je een paardenfluisteraar.

Michiels (lacht) «Zo zou ik mezelf niet meteen noemen. Mijn job houdt in dat ik jonge paarden, die nog nooit gezadeld zijn, moet trainen tot ze door amateurs kunnen worden bereden. Maar je kunt zo’n dier van 400 kilo natuurlijk niet efkes vragen om wat kalmer aan te doen. Je moet dus op zoek gaan naar andere manieren om te communiceren. (Haalt schouders op) Ons papa noemt dat dan paardenfluisteren

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven