40 jaar na de dood van Elvis: Guy Mortier, Helmut Lotti en Peter Buwalda eren hun held

, door (fvd)

'Elvis was duidelijk depressief. Of een borderliner avant la lettre'

In ‘Elvis. Een eenzaam leven’ wordt het schrijnende, maar ook hogelijk fascinerende en tot de kuif met details gevulde verhaal verteld van een southern man die te veel meemaakte op te vroege leeftijd, te verslaafd was aan te veel, en het leven omarmde met meer overgave dan hij aankon. Naast de indrukwekkende muzikale erfenis woekert ook de mythe rond Elvis Presley voort. Een Elvis Presley die als kind voortdurend verhuisde om de armoede te ontvluchten. Eén die op het toppunt van zijn roem, tijdens zijn legerdienst in Duitsland, zanglessen volgde bij een in opera gespecialiseerde stemcoach: hij wilde per se ‘O sole mio’ kunnen zingen omdat zijn moeder dat zo graag hoorde. Eén die in Las Vegas optrad tot hij erbij neerviel, om de gokschulden van zijn manager Tom Parker af te betalen.

Drie kenners en liefhebbers van de muziek, het charisma en de lange schaduw van Presley bogen zich op verzoek van Humo over deze nieuwe biografie: Guy Mortier, Helmut Lotti en ‘Bonita Avenue’-auteur Peter Buwalda, die tevens het voorwoord schreef van de Nederlandse vertaling. Daarin vat Buwalda één en ander treffend samen: ‘Waarom lezen we Elvisbiografieën? In de hoop dat nader onderzoek uitwijst dat anderen de schuld hebben.’

HUMO Naast het grote verhaal – de opkomst en de ondergang van Elvis – bulkt deze biografie van de petites histoires die minstens evenveel over hem vertellen. Zoals het moment waarop hij schuchter z’n broek laat zakken in het bijzijn van z’n voormalige platenbaas Sam Phillips omdat hij bezorgd is over een knobbeltje, en enkel hém om advies durft te vragen. ‘Ik denk dat ik misschien syfilis heb. En ik ben zo bang dat het bekend wordt en in de kranten komt.’

Helmut Lotti (lacht) «Schitterend verhaal: tegelijk een beetje erg én heel mooi. Elvis zag Phillips als één van de weinige mensen in zijn leven die hij nog kon vertrouwen. Iemand van zijn eigen bloedgroep. Door dat verhaal merk je toch goed waar hij echt thuishoorde? En bij welk platenlabel hij altijd had moeten blijven: Sun Records van Phillips, en niet het grote RCA. Goed: dan was hij waarschijnlijk nooit zo groot geworden... Maar als mijn tante kloten had, was ze mijn nonkel geweest. We zullen het nooit weten.»

Guy Mortier «Afgezien daarvan meen ik uit het boek begrepen te hebben dat wel meer mensen de lul van Elvis hebben gezien.»

HUMO Elvis en de vrouwen! Connolly schrijft: ‘Elvis was recidief ontrouw en promiscue als geliefde en echtgenoot, terwijl hij daarnaast juist absolute trouw eiste van de vele vrouwen in zijn leven.’

Lotti «Al die vrouwen, man! (lacht) In het boek staat een hele polonaise aan liefjes en maîtresses, en dan denk ik dat er nog veel potjes toegedekt gebleven zijn. Hij is emotioneel altijd een kind gebleven, hè. Niet in staat tot een volwassen relatie. Als je leest dat hij – toen hij al bijna dood was – meisjes van twintig uitnodigde om zijn hand vast te houden omdat hij anders de slaap niet kon vatten... (Blaast) Dan ben je toch een zielige mens?»

HUMO In het voorwoord schrijft Peter Buwalda: ‘Wie, zoals ik, van The King houdt, zal in het reine moeten komen met zijn verachtelijke kant.’ Een moeilijk proces?

Peter Buwalda (lacht) «Een beetje wel. Het is één van de nadelen van biografieën: je komt erg dicht op de huid van je held. In het geval van Elvis is de menselijke kant best ontluisterend. Toch treurig hoe hij enerzijds zoveel bewerkstelligd heeft, en anderzijds zijn leven zo zwak indeelde dat hij er finaal aan onderdoor ging.»

Mortier «Die rare ‘menselijke’ kanten hebben mijn mening over hem nooit beïnvloed – misschien ook omdat ik ze pas te weten kwam toen hij al lang niet meer de Elvis was die mij van mijn paard had gebliksemd. Ik heb het altijd schokkender en degoutanter gevonden dat hij ‘O sole mio’ is gaan zingen dan dat hij al eens een tv aan gruzelementen schoot. Ik heb me wel vaak afgevraagd, toen hij als jonge twintiger al zowat de bekendste mens ter wereld was: wat moet die onder een ongelooflijke druk staan, hoe slaagt die erin overeind te blijven – wat dus niet het geval was. Ik leefde vooral met ’m mee, ik supporterde.»

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven