Heleen Debruyne: 'Dylan Vandersnickt'

, door (hd)

Heleen Debruyne: 'Heleen Debruyne'

Dylan Vandersnickt is een in een keurig pak gehesen jongeman die vakkundig zijn eigen politieke graf heeft gedolven door een plaatje op Facebook te zwieren. Zijn partij, de N-VA, gooide hem er prompt uit. Klinkt overdreven? Op het plaatje is te zien hoe een als moslim verklede kikker een blond meisje met een gefotoshopt gezicht verkracht. Dat gezicht is van een linkse activistische studente. Een andere kikker houdt het gefotoshopte hoofd van een andere student onder schot. De kikkers zijn stripfiguurtjes die al een paar jaar druk door extreemrechts worden gerecupereerd, tot grote frustratie van de bedenker. Zeg nog eens dat de onlinebeeldcultuur niet gelaagd is.

Vandersnickt bestond het om te verkondigen dat de cartoon net een aanklacht tegen seksueel geweld was. Nog los van de politieke standpunten was dat overduidelijk een leugen. Zo’n prent gooi je zonder nadenken online, in een boze kramp, om je politieke tegenstrevers te raken. De strijd tegen seksueel geweld kon hem op dat moment worst wezen. Zijn live uitgezonden geglibber was pijnlijk om aan te zien. Hij excuseerde zich dus níét, bleef hij zeggen. Ik zat briesend te kijken, stuurde een paar gefrustreerde berichten naar even gefrustreerde vriendinnen en was klaar om het daarbij te laten.

Maar Dylans gespartel bleef me nog dagen intrigeren. Ik wilde hem – kumbaya! – begrijpen. Omdat dit land een dorp is, had ik zijn nummer zo gevonden. Even veranderde ik in de redelijke diplomaat die ik doorgaans niet ben, om hem een halfuur lang bedaarde vragen te stellen. Begrijpt hij dan niet dat zo’n prent voor slachtoffers van seksueel misbruik – en zo zijn er ontiegelijk veel – niet als een aanklacht aanvoelt, maar als een pijnlijke provocatie? Nee. Want, aldus Dylan, de media berichten al te zelden over seksueel misbruik door asielzoekers – en dát is precies wat die prent moest hekelen. Zijn media zijn waarschijnlijk de mijne niet, want ik lees geregeld dergelijke verhalen. Dat ik alle vormen van misbruik wil aankaarten, zei ik, dus zeker ook pakweg die breed in de pers uitgesmeerde nieuwjaarsnacht in Keulen. Maar dat de cijfers er toch echt op wijzen dat de meeste mensen in ons land worden misbruikt door familieleden, kennissen, zatte mannen op café en (ex-)partners. En dat zo’n prentje deel uitmaakt van een cultuur die nog steeds al te licht over verkrachting gaat. Dat weigerde hij te horen. Wel gaf hij toe dat de prent niet nuanceerde dat toch niet alle asielzoekers verkrachters zijn, maar hey, zo gaat dat in internetdiscussies.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven