Levenslessen van toppleiter Jef Vermassen (70): 'Ik heb de delicten steeds gewelddadiger en gruwelijker zien worden'

, door (yd)

jef vermassen 1200
© Saskia Vanderstichele

'Er zijn geen grenzen meer aan de gruwel. Dat wordt dan beestachtig genoemd, maar beesten zouden zoiets nooit doen'

Het weerhoudt Jef Vermassen er niet van om na de uren nog bezig te zijn met een boek over slachtoffers, hun ervaringen, trauma’s en verwerkingsproces. ‘Daar gaat ook een deel van mijn vakantiedagen aan op, tot grote tristesse van mijn vrouw. Maar ik ben op een leeftijd gekomen dat ik mijn ervaring wil doorgeven. Dus sta ik ’s nachts soms op om een ingeving op te schrijven. Met deze pen, want ik heb nog altijd geen computer. Ik kan daar niet mee werken.’

HUMO Waarom doet u het nog allemaal? Veel mensen van uw leeftijd zijn al lang met pensioen.

Jef Vermassen «Het is tijd om wat meer van het leven te genieten, dat is juist. Maar het is hier een groot kantoor geworden, en ze zien me niet graag vertrekken. Ik wil het wel kalmer aan doen, maar ik krijg zowat elke week een moordzaak te pleiten. Ze hebben die twee jaar lang opgespaard zodat ze voor de correctionele rechtbank komen en niet voor het hof van assisen. Mijn cliënten, zowel daders als slachtoffers, zouden het niet nemen als ik plots hun zaak laat vallen, en terecht.»

HUMO Is het wennen, zo zonder assisen?

Vermassen «Onlangs heb ik nog één assisenzaak gedaan in Tongeren, en dan merk je het immense verschil. Ik doe nu week na week moordzaken voor de correctionele rechtbank. Ik zou ze liever voor assisen pleiten, maar ik heb niet te kiezen. Die assisenzaak in Tongeren heb ik echt als een cadeau aangevoeld. Eindelijk nog eens de ruimte om alle getuigen op te roepen die je wilt, om de jury naar hen te laten luisteren. In de correctionele rechtbank moet je eerst een uur vechten om enkele getuigen te laten horen, en dan mag het vaak toch niet. Het gevolg is dat bijna alleen de feiten bekeken worden, en niet de persoonlijkheid van de dader en die van het slachtoffer. Dat vind ik een enorme verarming.

»In Tongeren kwamen vier ex-partners van de dader getuigen dat hij ze allemaal heel gewelddadig had behandeld. Wurgpogingen bij de ene, slagen bij de volgende, met zijn blote vuist een ruit van een auto inslaan, een baby van een andere man zo hard mishandelen dat de pamper aan flarden ging, iets wat zelfs niet in het dossier stond. Dan krijg je een ander en veel genuanceerder beeld dan wanneer een dader in een net pak en glimlachend één dag de brave jongen komt spelen in de correctionele rechtbank. Na de getuigenis van die vrouwen wist ik dat het levenslang zou worden.»

HUMO Pleit u nu anders?

Vermassen «In assisen kon je zo nodig uren pleiten en samenvatten wat er die week aan bod was gekomen: de verslagen van de experts, de verklaringen van de getuigen en de reacties van de dader. De jury en de beroepsrechters kregen daar een veel vollediger beeld van de zaak dan nu. Op maandag begon je met de brute lijnen van een schilderij, en vrijdag was het af. En in de slotpleidooien gaf je dat schilderij eigen toetsen en belichting, vanuit het standpunt van de dader of dat van het slachtoffer. In de correctionele rechtbank valt dat bijna allemaal weg. De vonnissen gaan bijna uitsluitend over de feiten. Ook een brave sukkel die één keer door het lint is gegaan, krijgt nu twintig jaar of meer. Dan moet je even slikken, ja. Er is geen tijd meer voor een grondige doorlichting.»

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven