Dwarskijker over 'De afspraak': 'Soit, zucht de fransoos'

, door (rv)

Soit, zucht de fransoos

De afspraak

Canvas - 12 juni - 244.889 kijkers

‘De afspraak’, 45 minuten duiding in gespreksvorm, behoort tot mijn vaste consumptiepatroon: ik ga er elke avond van de werkweek braafjes voor zitten, en dat is dan dat. ‘Misschien gebeurt er iets in,’ denk ik een enkele keer – Etienne Vermeersch die ruiterlijk zijn logisch onderbouwde ongelijk toegeeft, bijvoorbeeld – maar meestal probeer ik er, zoals van deze fase van mijn leven, zo weinig mogelijk van te verwachten. Over Bart Schols, die in gesprekken geen doetje is en ook nog eens beschaafd, heb ik niet te klagen.

Laatst maakte Mia barones Doornaert weer eens haar opwachting in dit programma, een vrouw die, of ik dat nu wil of niet, altijd mijn onverdeelde aandacht heeft. Dat komt misschien omdat ze mij sterk aan een schooldirectrice doet denken die me in het regenseizoen van mijn leven op gestrenge toon zei: ‘Besef je wel dat dit je aller-, állerlaatste kans is? Dringt dat wel tot je door? Wel? Wél? Wéééééél?’ De doorluchtige mevrouw Doornaert zag er in ‘De afspraak’ net iets hooggeborener uit dan ze al bij al is, want per slot is ze nieuwe adel, hoe je haar ook wendt of keert. En wat is zo’n baronessentitel voor een journaliste anders dan een twijfelachtig relatiegeschenk van het hof, de soapies van wijlen ‘Royalty’?

Als deze grande dame van de plaatselijke columnistiek intens naar een dure dameskapper geurend in een televisiestudio aan de Reyerslaan opdoemt, dan kun je er donder op zeggen dat er Franse staatsaangelegenheden ter sprake zullen komen. Mevrouw Doornaert liet dit keer haar licht schijnen op de eerste ronde van de Franse parlementsverkiezingen, die bepaald gunstig was uitgevallen voor president Macron, hoe gering de opkomst van het kiezersvolk ook mocht zijn. Op de toon van iemand die gemakshalve geen tegenspraak duldt, parafraseerde ze haar column die in de digitale avondeditie van een krant stond. Ik heb me al vaker afgevraagd waarom de nieuwsdienst van de openbare omroep, die toch het puikje hoort te zijn, geen eigen connaisseur van de Franse politiek opvoert. Iets dergelijks vraag ik me ook af als ik voorwoordschrijvers van kranten aan de gesprekstafel van ‘De afspraak’ zie aanschuiven. Hebben ze aan de Reyerslaan dan geen geduchte opinieneven in eigen rangen? Soit, zucht de fransoos, waarna hij zichzelf nog eens bijschenkt, om loopkaas vraagt en een accordeon omgordt.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven