Onderscheiding of onvoldoende? Het Humo-rapport van Charles Michel I

, door (tp) en (rl)

vrijbeeld

'Het drama van Michel is: hij krijgt applaus in Vlaanderen, maar moet zijn stemmen halen in Wallonië. Daar is hij veel minder populair'

Een introverte, bijna geremde jongeman. Hyperintelligent, in de wieg gelegd voor het politieke vak, maar ook razend ambitieus en eerzuchtig. Dat was het beeld dat Le Vif-journalist Olivier Mouton in 2015 schetste in zijn boek ‘Portret van een jeune premier’. Die karakteriële cocktail – met ambitie en eerzucht als hoofdingrediënten – bracht Michel ertoe om in 2014 een enorme gok te wagen. Een kamikazeactie. De PS had op zijn pik getrapt, door achter zijn rug regeringscoalities te vormen voor de Brusselse en Waalse regering, en de Franstalige gemeenschapsregering.

Hij zon op wraak, maar CDH-voorzitter Benoît Lutgen lachte hem uit: hij had geen trek in een regering met de liberalen en de N-VA. Michel stond voor het blok en zag maar één uitweg: met de dood in het hart duwde hij de MR als enige Franstalige partij in een regering met de N-VA. De N-VA waarvan hij voor de verkiezingen nog had gezegd dat hij er niet mee zou besturen. ‘Vergif’ had hij hen genoemd. De copains van het CDH en de PS waren ziedend.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
kiest u één van deze opties:

IK KOOP DIT ARTIKEL

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven