Gent Jazz met Kamasi Washington en Christian Scott aTunde Adjuah: 'Verandering begint bij jezelf'

, door (vvp)

Malcolm X zei het al: ‘Jazz is de enige plek in Amerika waar een zwarte vrij is om te doen wat hij wil.’ In 1939 bracht Billie Holiday ‘Strange Fruit’ uit, een song waarin ze de lynchpartijen op Afro-Amerikanen op de korrel nam. Andere volgden, maar tegen het einde van de jaren 50, toen de burgerrechtenbeweging een nationaal gebeuren werd, mede aangezwengeld door de grote figuren uit de jazz. Toen gouverneur Faubus van Arkansas de zwaarbewapende Nationale Garde optrommelde om negen zwarte tieners de toegang tot hun school te ontzeggen, sneerde Charles Mingus: ‘Name me someone who’s ridiculous / Governor Faubus! / Why is he so sick and ridiculous? / He won’t permit integrated schools.’

John Coltrane baseerde zijn protestsong ‘Alabama’ dan weer op de begrafenisspeech die Martin Luther King Jr. in 1963 hield na een aanslag van de Ku Klux Klan op een kerk in Birmingham, Alabama. Trane verwerkte Kings spraakpatronen, tempowisselingen en mood swings in zijn saxofoonpartijen, en net zoals de dominee in de tweede helft van zijn speech z’n woede de vrije loop laat, gaat drummer Elvin Jones steeds harder meppen. Coltrane drukte het zo uit: ‘Muziek komt rechtstreeks uit het hart, en is dus onlosmakelijk verbonden met wat er rondom ons in de wereld gebeurt.’ Jazz werd de soundtrack van z’n tijd, van sociale gelijkheid en van vrijheid.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven