Heleen Debruyne: 'Benen open, benen dicht'

, door (heleen debruyne)

Heleen Debruyne: 'Benen open, benen dicht'

Zijn hoofd knikt mee op een beat die alleen hij kan horen. Mijn benen zijn nu in de uiterste hoek van mijn treinstoeltje geperst. Zweet vormt zich tussen mijn dijen, in mijn kruis. Lezen lukt niet meer. Een godverdomse manspreader, en dat op de warmste dag van het jaar.

Manspreading. Dat lelijke neologisme circuleert al een paar jaar onder vrouwen die vaak overvolle treinen en kleverige trams nemen. Wie in de publieke ruimte om zich heen kijkt, merkt het meteen: mannen spreiden hun ledematen achteloos uit, overschrijden schaamteloos de grenzen van hun zitjes. Vrouwen daarentegen maken zich klein, kruisen de benen, duwen zich discreet tegen een raam of een leuning aan.

In Madrid waren boze vrouwen die terreur van mannenledematen beu. Ze deelden een petitie waarin ze aankaarten dat mannen zich gedragen alsof de ruimte van hen is, alsof het hun territorium is. Ze installeren een hiërarchie waarbij vrouwen het onderspit delven, vinden de boze Madrileense pendelaarsters. De vervoersmaatschappij nam akte van hun grieven. Spreiden is nu verboden, waarschuwen bordjes. Wie erop betrapt wordt, kan berispt of beboet worden – dat geldt overigens ook voor wie eet of drinkt op het openbaar vervoer.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven