Summer of Love; deel 6: 'Underdog' van Sly And The Family Stone

, door (vvp)

Meer 'Summer of Love' »

In de jaren 60 waren zwarte popbands braafjes, met harmonieuze vingerknipmelodieën, matching outfits en namen als Five Stairsteps. Tot twee kerels, geïnspireerd door James Brown en de British Invasion, uitpakten met een soort zwarte rock dat niemand tot dan toe al gehoord had. De ene was Jimi Hendrix, de andere Sly Stone.

Jimi kent iedereen, maar Sly is een minstens even grote artiest, en veel populairder in de zwarte gemeenschap omdat hij muziek maakte waarop je kon dánsen. Hij begon als een wonderkind, een funky Mozart. Tegen dat hij elf was, was hij een band op zich: hij speelde gitaar, piano, bas en drums. Hij werd gastmuzikant bij Dionne Warwick en Marvin Gaye en als radio-dj draaide hij Bob Dylan én The Marvelettes, The Flamingos én The Beatles. Afro-Amerikanen kwamen daar weleens over klagen: ‘Waarom draai je die bleekschetenmuziek?’ Zijn antwoord: ‘Blank en zwart bestaan niet. Daarbij: ain’t nobody blacker than me.’

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven