Koppensneller Herman Brusselmans: 'Polyamoureuze relaties'

, door (hb)

'Die pipo's beseffen niet dat monogamie de prachtigste levensvorm is die er bestaat'

De klad zit in de monogamie. Meer dan 70% van de Vlamingen is het beu om het hele bestaan te delen met één partner, en ermee samen te leven, te eten, te slapen, te neuken, op een terrasje te zitten, te reizen, te babbelen, iets uit te vreten met de kinderen, te sporten, te schijten achter een struik, en bellen te blazen. Nee hoor, dat hangt op den duur enorm de keel uit, is vervelend, werkt op de zenuwen, en beperkt de ademruimte. Dus gaat men op zoek naar iemand anders om bellen mee te blazen, waarom niet twee of drie of vier anderen. Vrijheid blijheid, en het voordeel van polyamorie is dat er niks achter de rug gebeurt, iedere betrokkene weet wat iedere andere betrokkene uitvreet. Er is voor deze sukkels zelfs een heuse vereniging opgericht, Polyamory Belgium. De oprichtster ervan, één of andere van de pot gerukte griet die ontevredenheid als kernwoord in het vaandel voert, had vroeger een monogame relatie, maar ho ho, wat was die saai, en nu probeert ze met behulp van de sociale media andere nitwits te vinden die samen pootje baden, intellectuele gesprekken voeren, en uiteraard des nachts al die voorbereidende bullshit opzijschuiven om op elkaar te kruipen. Zulke pipo’s beseffen niet dat monogamie de prachtigste levensvorm is die er bestaat. En waarom beseffen ze dat niet? Omdat ze te dom, te lui en te onbevoegd zijn om de juiste partner te vinden met wie ze de monogamie jubelend kunnen ondergaan. Koppels zijn in minstens vijfennegentig van de honderd gevallen totaal ongeschikt om het met elkaar uit te houden. Ze hebben hun partner zomaar uit één of andere boom geplukt, in een café, in een discotheek, in een speeltuin waar ze zich met het gebroed van hun vorige partner zitten op te fretten, op een feestje van een kennis, op Tinder, op het werk, of voor mijn part in de donkere kamer van een blindeninstituut. Ze flirten wat, gaan wat drinken, zetten het op een muilen, wisselen telefoonnummers uit, sturen debiele berichten naar elkaar in de trant van ‘Ik vind je heel mooi,’ ‘Je rook zo lekker gisteren in het café,’ en ‘Wat leuk dat ook jij de boeken van Saskia De Coster zo tof vindt,’ en raken op den duur in een bed, waar ze doen alsof ze de ander het toppunt van schoonheid en geilheid achten, terwijl ze echter liggen te denken: ‘Verdomme, wat een vieze puist heeft die op haar rug,’ of ‘Miljaar, hoe krom staat die gast z’n lul.’ En van lieverlede worden ze een koppel, gaan ze desnoods samenwonen, en God weet komt er ook een huwelijk van, en wordt er kerstavond gevierd bij de schoonouders, en houden ze een paar jaar later nog zoveel van elkaar als van een wespensteek in hun genitaliën, en denken ze eraan om aan alternatieve relaties te gaan doen, en komen ze, na nachtenlang surfen op het internet, misschien wel terecht bij Polyamory Belgium. Ikzelf zou nog liever doodvallen dan aan polyamorie te doen. Ik ben bijzonder tevreden met m’n vaste verloofde, op wie ik al anderhalf jaar dolverliefd ben, met wie ik compleet bevredigende seks heb, die ik een stuk interessanter vind dan alle andere mokkels, en met wie ik samen op de Triumph Street Twin naar Lendelede rijd, waar we stoppen, de motor parkeren, in het hoge gras gaan liggen, met elkaar liggen te foefelen, en praten over de voor- en nadelen van de institutionele democratie, over de zangtechnieken van Selah Sue, en over de mogelijkheid dat Sven Kums toch niet de gedroomde nieuwe middenvelder van Anderlecht is. En dit alles zou ik op de helling moeten zetten om ook te verkeren met een tweede of een derde troela? Ik zal me haasten. Trouw is de kers op de taart van een relatie. Zowel in daden als in gedachten. Oké, het gebeurt weleens dat m’n brein een foto naar m’n geest stuurt van Veronique De Kock met een door mij half weggebeten banaan in haar anus, maar dat betekent toch zeker niet dat ik aan ontrouw doe? Ik blijf bij m’n bloedeigen meisje, beleef de liefde, de intimiteit, en de verbondenheid met haar op een manier die mij gelukkig maakt, en als we samen bellen blazen doen we dat met een geloofwaardige glimlach op onze gezichten.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
kiest u één van deze opties:

IK KOOP DIT ARTIKEL

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven