'Bekentenissen van een hersenchirurg': een kijkje onder het schedeldak van Henry Marsh

, door (ss)

Hersenchirurg Henry Marsh
© BelgaImage

'Eens je een kind met een hersentumor hebt gezien, is het heel moeilijk om nog in een goedaardige God te geloven. En ik heb er honderden onder het mes gehad'

Mijn verloofde werkte in de reclame en moest voor een fotosessie een brein lenen bij een ziekenhuis. Op weg naar de fotograaf hield ik bijgevolg een halfuur lang het brein van een dode man die nooit zijn postume modellencarrière had kunnen voorzien op m’n schoot, in een transparante tupperwaredoos. Ik heb dus één stel naakte mensenhersens van dichtbij gezien. Henry Marsh heeft er duizenden gezien. Hij heeft ze ook bepoteld, erin geboord en er tumoren uit weggezogen, vaak terwijl de patiënt bij bewustzijn was. Zijn reactie op mijn anekdote typeert hem, net als de bedaarde, monkelende toon: ‘Voor workshops leverde een koerier ons soms vijftien menselijke hersens per dag.’

Marsh is officieel met pensioen, maar hij voert nog talloze operaties uit in landen waar ze dat kunnen gebruiken, van Rusland tot Tibet – gratis. Op weg naar zijn huis in Wimbledon passeer ik het voormalige hospitaal waar hij al die jaren mensenlevens gered heeft – het werd zopas door projectontwikkelaars omgebouwd tot luxeflats voor de superrijken. ‘Toen ik ’s morgens naar m’n werk ging, zag ik in de tuin van het ziekenhuis elke dag een magnolia. Die prachtige boom hebben ze omgehakt. Dat is voor mij het symbool van de teloorgang van de NHS (de National Health Service, red.),’ bromt Marsh. Zijn boek is ook een ode aan en een aanklacht tegen de ondermijning van de openbare ziekenzorg, zowel in zijn thuisland als elders. Hij toont me foto’s van een ziekenhuis in Brugge: ‘Verschrikkelijk deprimerende en bovenal lelijke kunstwerken hangen daar aan de muren – typisch het resultaat van een brainstorm van één of ander hersendood comité. Komt het in niemand daar op dat patiënten die een zware operatie moeten ondergaan veel liever idyllische, rustgevende beelden zien dan die morbide moderne kunst?’

'Net zoals bij asbest zal het nog een generatie of twee duren voor we de impact van de straling van mobiele telefoons en tablets in kaart kunnen brengen'

HUMO We zitten aan uw keukentafel, onder een grote litho van een Belg: Kuifje. Uit uw boek leer ik dat tijdens operaties voor u regel nummer één was: ‘Een comfortabele houding’.

Henry Marsh «Ik zit altijd. Dat is uitzonderlijk, want de meeste chirurgen opereren rechtstaand. (Gnuivend) Ik heb gemerkt dat in de Verenigde Staten, waar alles wat meer macho is, zittend opereren als zwak wordt ervaren. Naar mijn gevoel verhoogt zitten de precisie en de gezellige sfeer, dan kun je lustig wroeten.»

HUMO U maakt daarbij een vrolijk wriemelend gebaar dat in de ogen van de leek toch een tikje Frankenstein-achtig oogt.

Marsh «Patiënten kijken soms verontrust als ik na een operatie iets zeg als ‘I really enjoyed that.’ Dan vraag ik steevast: ‘Zou u liever geopereerd worden door een chirurg die géén plezier beleeft aan z’n werk?’»

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven