Fluitend uit het leven: vrolijke laatste woorden van op het sterfbed

, door (tp)

laatste woorden op sterfbed

'Soms vragen ze mij of ze nog een Westmalle mogen drinken. Wie ben ik om mensen zoiets te ontzeggen? Als ze misselijk worden, dan zien we dat wel. Een laatste sigaret: waarom niet?'

Professor Wim Distelmans is oncoloog bij het UZ Brussel en daarom vaak de brenger van slecht nieuws. Als LEIF-arts – hij is verbonden aan het LevensEinde InformatieForum – begeleidt hij mensen tijdens hun levenseinde. Distelmans heeft de Amerikaanse studie ingekeken en kan zich vinden in de conclusies: ‘Mensen die stervende zijn, ervaren hun einde niet uitsluitend negatief.’

WIim Distelmans «Weliswaar: nadat ze eerst een acute fase hebben meegemaakt. Die fase is moeilijk, weet ik uit ondervinding: ik ben ooit twee weken terminaal geweest. Enfin: ik dacht dat ik het was. Ik had op vakantie in het zuiden van Frankrijk een vlekje ontdekt op mijn borst. Een melanoom, dacht ik. Wíst ik. Zulke huidkankers kennen een snel verloop en de overlevingskans is klein, ik was er 100 procent van overtuigd dat ik ten dode was opgeschreven. Gelukkig bleek het achteraf vals alarm, maar mijn reacties waren precies zoals die van mijn terminale patiënten: ongeloof, woede en angst. Ik was ontredderd en opstandig: ‘Wat heb ik misdaan?’ En ik was mijn begrafenis al aan het regelen.

»Het grote verschil is dat ik nooit de tweede fase heb bereikt, die van de berusting. Want dat heeft me bij het begin van mijn carrière nog het meest verbaasd: de bedaarde manier waarop terminale patiënten vaak omgaan met hun levenseinde. Sneller dan je zou denken leggen mensen zich erbij neer: ‘Het is nu zo. We maken er het beste van.’»

'Mensen die bewust naar hun einde toeleven, zien de dood als een bestemming en niet als een abrupt einde'

HUMO Dat sluit aan bij wat de Nederlandse Hoogleraar levenseinde Agnes van der Heide zegt: mensen kunnen veel beter om met een slechte diagnose dan ze op voorhand verwacht hadden.

Distelmans «Hetzelfde zie je bij mensen die verlamd geraken bij een verkeersongeval. Die zullen in de meeste gevallen onmiddellijk zeggen: ‘Zo wil ik niet leven. Ik wil nú euthanasie!’ Ik heb begrip voor die vraag, maar dat mag je nooit doen. Wij raden altijd aan om die beslissing een paar maanden uit te stellen, en meestal merk je dat mensen tegen dan geleerd hebben hun situatie te aanvaarden. Met de dood is het net zo.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
kiest u één van deze opties:

IK KOOP DIT ARTIKEL

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven