Summer of Love, deel 10: The Who met 'I Can See for Miles'

, door (mc)

De laatste beelden van de levende John Entwistle staan, hoe kan het anders, op het slecht gekadreerde collectieve visuele geheugen van de wereld: YouTube. Het betreft een repetitie van The Who voor hun tournee van 2002. Op de vierde dag repeteren ze ‘I Can See for Miles’. John zit in een hoekje, op een kruk. Te dik om goed te zijn, vaal. Aan zijn vingers scheelt niets: Thunderfingers blaft en bast zoals altijd. Twee weken later is hij dood. De hartproblemen – te wijten aan drugs, drank, dikke steaks – waar hij zich geen fluit van aantrok, werden hem fataal. Hij werd 57. Dat hij stierf in een hotelsuite in Las Vegas, bovendien in het gezelschap van een stoet lekkere dames, maakt hem, na Michel De Coster van De Mens, de meest notoire bassist uit de rockgeschiedenis. En één van de beste: zijn donderende baslijnen zijn nooit overtroffen.

Aaaaah, de sixties! Swinging Londen liep vol geparfumeerde hipsters, Mary Quant was de koningin van de mode en George Best de Ronaldo van toen. ‘Ready Steady Go!’ was het enige tv-programma waar de jonge popliefhebbers zich aan konden laven. The Who waren mods: punks in parka’s op Vespa’s. Onder die parka’s droegen ze scherpe Italiaanse pakken.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven