Na de plotse dood van zijn vrouw Julie en dochter Bo: Stefaan Degand

, door (sdj)

stefaan degand 1200
© Saskia Vanderstichele

'Het is zo snel gegaan. In twee uur tijd was ik haar kwijt. Haar laatste zin was: 'Is er nog fruitsap?''

Twee maanden geleden verloor Stefaan Degand zijn vrouw Julie aan een bacteriële hersenvliesontsteking, samen met hun tweede, nog ongeboren kindje Bo. Maar toch speelt Degand ook het komende seizoen weer of zijn leven ervan afhangt. In ‘Kafka’ op VTM en als jurylid in ‘De slimste mens’ op VIER. In ‘Le fidèle’, de prachtige nieuwe film van Michaël R. Roskam, een pijnlijk ware ode aan de absolute liefde. De liefde waar iedereen naar verlangt en die Degand had gevonden: ‘Alles wat ik nodig heb, zei ik altijd, is Julie. En een goed bed.’ En dan lacht hij: ‘Ik heb reuma en een pijnlijke rug.’ Het had niet mogen gebeuren. Ze had er nog moeten zijn.

Stefaan Degand «Ik ben nu aan het repeteren voor ‘Hamlet’ bij Abattoir Fermé, maar ondertussen denk ik toch: ‘Is dit wel een goed idee? Zou ik niet beter gaan praten met iemand in plaats van te werken?’ Het is ook fucking ‘Hamlet’, hè, en ik ben Hamlet.»

HUMO De meest getroebleerde man in de theatergeschiedenis.

DEGAND «Tijdens de eerste lezing zat iedereen aan tafel, ik ging zitten en voelde ze stil worden. Zij hadden het stuk al gelezen en ik niet, zoals gewoonlijk (gniffelt). Ik sloeg nietsvermoedend de eerste bladzijde open en zeg: ‘Oké, ik ben benieuwd!’ En toen zag ik de eerste zin. Fuck! Maar ik dacht: ‘Komaan, Degand, gewoon lezen.’ En ik begin: ‘Ik heb sinds kort, en hoe dat komt dat weet ik niet, geen levensvreugd niet meer…’

»Ik ben al bij elke repetitie aanwezig geweest. Op tijd, want die discipline heb ik. Maar of het een goed idee is? Ik weet het niet. Nu, dat gevoel heb ik altijd al gehad, ook toen Julie nog leefde. Ik ben heel onzeker als acteur. Ik kom misschien niet zo over, maar toch is het zo. Ik kan mezelf tot op het bot afbreken. Ik vind de andere acteurs ook altijd beter. Ik kan op scène naar een medespeler kijken en denken: ‘Wauw, wat goed!’ Ik vergeet dat ik zelf ook meedoe, tot ik denk: ‘Shit, het is aan mij!’ En het is geen aanstelleritis, hè, geen maniertje om van de anderen te horen te krijgen dat ik het wél kan. Ik meen het echt. En wie val je lastig met die onzekerheid? Je vrouw. Zij had me net duidelijk kunnen maken dat ik daar eindelijk mee moet stoppen. Dat het echt niet nodig is. Zij was mijn klankbord. Nu moet ik mijn eigen klankbord zijn. Dat wordt een hele oefening.»

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
kiest u één van deze opties:

IK KOOP DIT ARTIKEL

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven