Salman Rushdie: 'Ik vraag me niet meer af wat er verkeerd is met Trump, maar wat er verkeerd is met ons. Hoe konden we dit laten gebeuren?'

, door (ms)

salman rushdie 1200
© Reporters

'Het is duidelijk waar het moslimterrorisme vandaan komt: Saoedi-Arabië en Iran hebben enorme sommen oliegeld uitgegeven om bij jonge mensen een extreme vorm van de islam te promoten'

New York City, een kantoor 21 verdiepingen hoog, buurt Central Park. Hij is ontspannen als hij (witte sportschoenen, beige broek, losse pullover) het kantoor van zijn literair agent binnenstapt. Zonder enige bewaking. Ik druk daarover enige verwondering uit, want vorig jaar nog las ik berichten dat de fatwa tegen Salman Rushdie vernieuwd was: volgens het Iraanse staatspersagentschap Fars krijg je 600.000 dollar als je de schrijver van ‘De duivelsverzen’ (1989) van kant maakt. Hij vraagt een glas water en wuift die kwestie weg: ‘O, dat is onzin. Zo om het jaar fietst dat soort bericht weer eens voorbij, maar het is niet serieus, niet officieel. Ik loop hier nu haast twintig jaar rond, in New York beginnen ze het stilletjesaan gewoon te worden.’

‘The Golden House’ brengt ons samen, de nieuwe roman van Salman Rushdie, in het Nederlands: ‘De familie Golden’. Een heerlijk boek over de neergang van een rijke Indiase familie die in 2008 in New York belandt. Een intrieste familietragedie, maar geestig beschreven, vol verwijzingen naar de maatschappelijke tragedie van ons tijdsgewricht: de switch van Obama naar Trump. Het soort boek, zeg ik, dat hem na de ongevraagde wereldwijde bekendheid die ‘De duivelsverzen’ opleverde, iets kan bezorgen wat hem veel dierbaarder is dan roem: literaire erkenning door een massapubliek. Hij lacht: ‘Stel je voor, op mijn zeventigste, eindelijk respect!’

‘De familie Golden’ is vlug samengevat. Nero Golden, een puissant rijke Indiër, verruilt met zijn drie zonen Mumbai voor New York nadat zijn vrouw er omgekomen is bij de aanslagen van 2008. In Mumbai is hij, door zijn banden met de maffia, zijn leven niet zeker. Maar ook in New York, blijkt al op pagina één, staat hem een ramp te wachten: de brand van zijn fraaie huis in het hart van de stad, ‘in de geheime, grazige vierhoek van de Gardens’, wordt al aangekondigd. Daarmee is ‘De familie Golden’ een roman die twee wereldsteden die Rushdie dierbaar zijn verbindt: het Mumbai van zijn jeugd en het New York waarin hij na de fatwa zijn leven opnieuw uitvond. We beginnen het gesprek in Mumbai.

Hitlers honden

HUMO In uw memoires getiteld ‘Joseph Anton’ schreef u dat in de ‘duivelsjaren’ waarin u moest onderduiken, niets u zoveel pijn heeft gedaan als afgesneden te zijn van Mumbai.

Salman Rushdie «Mijn geboortegrond is een belangrijke creatieve humus voor mij, maar ik doe er niet al te romantisch over: op een paar oude buurten na is de stad waarin ik ben opgegroeid verdwenen. Mumbai is intussen letterlijk tien keer zo groot geworden. Het centrum is naar het noorden verschoven: wat wij destijds Mumbai noemden, is nu Zuid-Mumbai. Het blijft een heel interessante stad, maar ze is een stuk minder lieflijk.»

HUMO De familie Golden vlucht uit Mumbai en wil in New York een nieuw bestaan opbouwen: een echo van uw eigen geschiedenis, uw verhuizing van Londen naar New York bij het begin van deze eeuw?

Rushdie «Niet helemaal, hoop ik: ik loop nergens van weg en Nero Golden is echt wel een miserabele klootzak (lacht). Ik woon hier straks twintig jaar en ik kan me niet herinneren dat ik elders ooit gelukkiger was. New York past bij mij. Ik was een jaar of 25 toen ik hier voor het eerst kwam en ik was op slag verliefd. Ik wist dat ik hier op een dag zou komen wonen, dat het me goed zou doen. Ik ben een man van de grootstad, ik ben het gewoon miljoenen mensen om me heen te hebben. Op mijn universiteitsjaren in Cambridge na heb ik mijn hele leven in een metropool doorgebracht: Mumbai, Londen, New York – ik hou van alle drie. Over New York schreef ik al eerder in de roman ‘Woede’, gesitueerd in de zomer van 2000: de periode dat ik me hier vestigde, zonder te weten of het definitief zou zijn. Intussen heb ik hier achttien jaar geleefd: ‘De familie Golden’ is, veel meer dan ‘Woede’, een roman geschreven door een New Yorker.»

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven