Matthias Schoenaerts en regisseur Michaël R. Roskam filosoferen over liefde, verraad, dood en 'Le fidèle'

, door (sdj)

'Ik hoor om me heen alleen maar: 'Alles is naar de kloten. Fuck alles.' Terwijl ik denk: niet opgeven. Niet nu. Zéker niet nu'

We treffen de boezemvrienden in hartje Brussel. Michaël is net terug van een uitgereden 24 Uur van Zolder, Matthias van een feestje met Robert De Niro in New York, en hij is hard toe aan koffie. Maar we zitten nog niet neer of hij barst los over hoe zielsgelukkig hij is met de film. En dan vertelt hij tot onze verbazing dat de film is geworden wat hij moest worden door het overlijden van zijn moeder, tijdens de opnames.

Matthias Schoenaerts «Wat ik voelde, was zo extreem intens dat het enige wat ik kon doen, was: me aan het moment overleveren. Een heel intiem moment. En Michaël is zo’n goeie vriend dat ik blij was met hem te kunnen delen wat ik doormaakte.»

Michaël R. Roskam «Als zoiets vreselijks gebeurt, is de normale gang van zaken dat de opnames een week worden stilgelegd. Maar Matthias had me ’s nachts ge-sms’t dat zijn mama was gestorven…»

Schoenaerts «Ik sliep naast haar. Ik werd elke morgen opgehaald aan het palliatieve zorgcentrum en daar ’s avonds weer afgezet.»

Roskam «...en de ochtend na haar overlijden stuurde ik een bericht naar de productie: ‘Jongens, mama Dominique is overleden. We gaan een weekje pauzeren.’ Maar de productie zei: ‘Hoezo? Matthias zit al in de auto. De chauffeur is hem net gaan ophalen.’ Dus ik belde naar Matthias en die zei: ‘Nee, echt, ik kom. Dat is wat mama wou. Ze heeft steeds gezegd: ‘Stop niet met werken. Maak die film.’»

Schoenaerts «Dát is trouw zijn, fidèle, dat is waar de film over gaat. Trouw zijn aan de vriendschap en aan de afspraak die ik met haar had gemaakt.

»Dat is ook waarom ik hier nu ben, Stefanie. Ik had gisteren een heel leuk feestje. Ik was in New York voor de eerste lezing van de nieuwe serie van David O. Russell. Robert De Niro was er ook en hij was jarig. ‘Kom vanavond naar mijn feestje,’ zei hij toen we klaar waren. Dus ’s avonds zat ik in de hal van het restaurant te wachten en daar liep eerst Al Pacino voorbij, dan Sean Penn, en Christopher Walken, en toen heb ik wel even gedacht: ‘Hooo, Matthias, wat gebeurt hier eigenlijk?’ Tijdens het dessert dacht ik: ‘Ik boek een latere vlucht en ik blijf.’ Máár: ik had een afspraak met jou en een woord is een woord, want als wat je belooft nergens voor staat, wie ben je dan? Dat is waar ‘Le fidèle’ over gaat: over trouw en loyaal zijn.

»Nu, zo’n diner met al die iconen is natuurlijk waanzinnig, maar je moet van zoiets bijzonders nooit te veel ineens willen. Nee, dan moet je even genieten, dankbaar zijn en wegwezen. Ook de briljantste filmscène wordt saai als die te lang duurt. En nu smijt ik me op dit gesprek. Ik heb zin om ‘Le fidèle’ de wereld in te sturen.»

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
kiest u één van deze opties:

IK KOOP DIT ARTIKEL

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven