Lessen in leven: schrijfster Ariel Levy na haar miskraam en haar scheiding

, door (ms)

vrijbeeld

'Ik dacht dat het een feministisch idee was dat je je eigen leven vorm kunt geven, maar het is het idee van een kleuter'

Van Brooklyn ben ik tot aan het uiteinde van Long Island gereden, met een veerboot overbrug ik de laatste mijl. Shelter Island blijkt een bijzonder groene druppel te zijn in de Atlantische Oceaan, spaarzaam bezaaid met de betere villa’s. Als ik de parking naast Ariel Levy’s huis oprijd, zie ik een man het huis binnenvluchten, hij heeft weinig tot geen kleren aan. Ik heb genoeg gelezen om te vermoeden dat hij John Gasson heet en de mooiere rol heeft in Levy’s zo dramatische verhaal. Zal ik straks checken, na de hartelijke verwelkoming.

Levy is op Shelter Island beland in de vroege jaren 2000, samen met haar partner Lucy. Vuurwerk, zo omschrijft ze hun vroege samenzijn. Zij was zelf 28 en Lucy 41 toen ze voor elkaar kozen. Ze schreef voor New York Magazine, Lucy kwam uit San Francisco en was ontwikkelingsdirecteur van een milieu-ngo. Vrolijk en ambitieus waren ze allebei. Levy leek haar leven stevig in handen te hebben, zo herinnert ze het zich nu – ze is heel relaxed in een brede sofa gaan zitten.

Ariel Levy «Als kind al wist ik dat ik schrijver wilde worden. Dat leek thuis de normaalste zaak van de wereld. Mijn vader was een Joodse intellectueel die altijd een notitieblok zat vol te schrijven. Maar vooral: ik was een enig kind en sociaal niet erg vaardig. Door te lezen en te schrijven voelde ik me niet eenzaam. Het leek me ook een beroep dat goed paste bij het soort vrouw dat ik wilde zijn: iemand met veel vrijheid, een avonturierster. Op mijn 22ste trok ik met een rugzak door Azië.

»Ik ben geboren in 1974. Ik heb de sixties dus niet meegemaakt, maar van die sfeer was bij ons thuis veel blijven hangen – de muziek van die tijd, het ter discussie stellen van gezag. Het leek daar wel, midden in een keurig aangeharkte rijke voorstad van New York, een ambassade van de jaren 60. Mijn moeder benadrukte altijd weer dat je voor je eigen onderhoud moet kunnen zorgen, dat je niet van een man mag afhangen. Ik heb me nooit afgezet tegen hun ideeën, ik kan eigenlijk niets bedenken waarover ik anders denk dan zij.

»Aan de universiteit ging ik met jongens, Lucy was pas mijn tweede vriendin. In mijn werkmilieu was mijn keuze voor een vrouw geen issue, en voor mijn ouders evenmin. Ik ben echt niet met hen op een dag moeten gaan samenzitten: ‘En nu moet ik jullie wat vertellen!’ Voor Lucy lag dat anders. Zij is 100 procent lesbisch, en toen zij uit de kast kwam, hebben haar ouders bijna een jaar geen woord met haar gewisseld. Ze is dan ook opgegroeid in een traditionele doktersfamilie van een andere generatie, haar vader heeft nog in de Tweede Wereldoorlog gevochten. Toen we besloten te trouwen, hadden haar ouders daar grote moeite mee. Mijn moeder trouwens ook, maar dan omdat ze het een burgerlijk en truttig idee vond.»

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
kiest u één van deze opties:

IK KOOP DIT ARTIKEL

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven