Dossier Adoptie Zonder Grenzen (2): de trauma's van de Belgische adoptieouders. "Ik heb vijf kinderen geadopteerd, met geen van hen heb ik nog contact"

, door (ab) en (ja)

vrijbeeld

Lees ook deel 1 van 'Dossier Adoptie Zonder Grenzen'

Woensdag 13 juli 2016, een kort bericht in Gazet Van Antwerpen: ‘De drenkeling die vrijdag werd gevonden in de Schelde tijdens de Tall Ships Races is geïdentificeerd. Het gaat om de 29-jarige Tim Kuppens uit Antwerpen. Op Facebook kwamen al talloze rouwberichten binnen. De man wordt omschreven als altijd goedlachs en vrolijk en hij was een graag geziene figuur in de Antwerpse horeca.’

Een week later, een snikhete dag in rouwcentrum De Cock in Aartselaar: jonge mensen staan tot buiten aan te schuiven om een glimp op te vangen van de begrafenisplechtigheid van Tim Habumugisha Kuppens. Geboren in Rwanda in 1986, op 4-jarige leeftijd samen met zijn oudere broer geadopteerd. Zijn favoriete rapliedje wordt gespeeld, vrienden halen herinneringen op aan zijn aanstekelijke lach, zijn optredens als dj en breakdancer. Op de derde rij zit – onopvallend en zonder een woord te zeggen – de adoptievader van Tim, Frank Kuppens.

Frank Kuppens «Ik heb me bewust op de achtergrond gehouden. De laatste keer dat ik Tim in levende lijve had gezien, was in 2008, acht jaar voor zijn dood, en weer was het uitgedraaid op ruzie (zucht). Hij was zo boos op mij. Hij verweet me dat ik hem had weggeroofd uit het mooie Rwanda – net als zijn adoptiebroers.

»De dag dat ze Tim vonden: ik had mijn auto net gewassen en zag twee mannen van de zeevaartpolitie voor mijn huis staan. ‘Slecht nieuws, meneer Kuppens.’ Tim lag al een paar dagen in het water. Hij had drugs en alcohol in het bloed, maar de autopsie kon niet uitsluiten of het om kwaad opzet, een ongeluk of een zelfdoding ging. Ik ben er, zoals de meeste van zijn vrienden, vrij zeker van dat het zelfmoord was. Ik weet ook dat bijna iedereen mij daarvan de schuld geeft. Ik ben de boeman, ook voor zijn vier adoptiebroers.

»Ik heb vijf kinderen geadopteerd, allemaal via de vzw Zonder Grenzen. Met geen van hen heb ik nog contact. Ik heb altijd mijn uiterste best gedaan voor hen, maar als ik geweten had hoe het zou lopen, had ik het nooit gedaan. De manier waarop de vzw Zonder Grenzen werkte was onverantwoord. Ik heb klacht tegen hen ingediend bij Kind en Gezin, omdat ik wilde dat ze ermee ophielden. Ze hebben drama’s veroorzaakt, niet alleen bij ons, maar ook in vele andere Vlaamse gezinnen.»

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven