Dwarskijker over 'Vermassen', '#hetisingewikkeld' en 'Alloo in de nacht'

, door (rv)

Befdrager van eigen bodem

Vermassen

VTM – 5 september – 426.781 kijkers

De commentaarstem in ‘Vermassen’, een niet minder dan vierdelig televisieportret, zat soms heel dicht tegen een jubeltoon aan: ‘Zijn vrijspraken zijn legendarisch! Niemand doet het hem na!’ Tijdens de eerste aflevering had ik zo nu en dan de indruk dat dit programma onder auspiciën van het advocatenkantoor Jef Vermassen, Kasteeldreef 48 in Lede tot stand was gekomen: hulde op bestelling. Er staat bij mijn weten geen straf op zulke handelspraktijken, en VTM is in essentie een commerciële zender. I rest dan ook my case.

Meester Vermassen, die in de belendende percelen ook als ‘het fenomeen Vermassen’ bekendstaat en een ongewoon populaire assisenpleiter is, had luidens dit programma zijn weerga niet onder de befdragers van eigen bodem. Zijn aanzien kon je ook merken aan de locatie vanwaaruit hij zijn successen en tevens zijn markantste assisenzaken met overgave in herinnering bracht: een statige spiegelzaal waar bezijden de topadvocaat ook een deel van een rijkelijk geornamenteerde – rococo? – schoorsteenmantel te zien was. De spiegels metamorfoseerden in beeldschermen waarop Jef Vermassen z’n stijgende succes kon bewonderen. In schril contrast met die luisterrijke plaats bevonden Jan Van Rompaey, televisiepersoonlijkheid in ruste, rechtbankverslaggever Gust Verwerft en strafpleiter Vic Van Aelst zich in een schimmige, naargeestige kelder die een verhoorkamer in een schurkenstaat zou kunnen zijn. Je kunt in zo’n kale ruimte ook iemand vasthouden die je ontvoerd hebt, maar evengoed kun je er aardappels in bewaren. Die drie heren mochten Vermassen in hun eigen woorden van commentaar voorzien. Jan Van Rompaey vond de steradvocaat vooral geknipt voor praatprogramma’s, omdat hij ‘geen toneel speelde in interviews’. Gust Verwerft ontwaarde dan weer de gloed van een operazanger in de gevierde assisenpleiter. We kregen archiefbeelden te zien waarop de nog jonge Vermassen goedgebeft de geest kreeg: aan opera deed zijn pleidooi mij allerminst denken, maar wel aan heftig amateurtoneel, waarbij hij nietsontziend allerlei emotionele registers opentrok en daar herhaaldelijk het hart van de gemiddelde assisenjury mee won. Hij oogstte er ook succes mee bij die bejaarden die liever in drommen assisenzaken bijwonen dan dat ze straatraces met rollators houden. En hun huisarts intussen maar aandringen op meer lichaamsbeweging.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
kiest u één van deze opties:

IK KOOP DIT ARTIKEL

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven