Heleen Debruyne: Van een herenhuis tot de achterbank van een Weense toeristenbus: met liefde voor één nacht kom je nog eens ergens

, door (hd)

Heleen Debruyne: 'Heleen Debruyne'

Dat laatste cliché is alvast ondermijnd. De Amerikaanse psychologe Terri Conley onderzocht de aanname dat vrouwen nu eenmaal ‘van nature’ geen vrijblijvende seks willen. Zij ging dieper graven in de motivaties van heterovrouwen die de seksuele avances van aantrekkelijke onbekenden afsloegen. Ze waren meer dan mannen geneigd om ‘nee’ te zeggen, zo bleek, uit vrees als promiscue slet weggezet te worden. Meegaan met een onbekende is voor een vrouw toch altijd net iets gevaarlijker, vonden ze ook. Bovendien, zeiden de vrouwen, zou de eerste nacht met een nieuwe mannelijke partner vast niet al te bevredigend zijn. Ze vreesden de klunzigheid van hun veroveringen. De combinatie van angst voor onbekende mannen, een saaie eerste keer en sociale verwachtingen blijkt een effectieve kuisheidsgordel.

Die kuisheidsgordel heeft mij evenwel nooit gepast. Om me zorgen te maken over mijn reputatie mis ik de nodige schaamte. Mijn zenuwuiteinden zijn makkelijk bereikbaar, en ik ben niet bang voor boze vreemdelingen in duistere steegjes.

Oppervlakkig en leeg, dan? In het slechtste geval kwám ik nog eens ergens. In traphallen met afbladderend behangpapier en belegen tapijten. Woonkamers vol nieuwsgierig glurende huisgenoten, weggezakt in sleetse zetels. Een rond, lederen bankstel, midden in een ruimte die een danszaal zou kunnen zijn. Stapels boeken, in kasten, op de grond, op tafels, op stoelen. De vastberaden blik van Che Guevara boven een bed – jawel, het bestaat nog. Een minuscuul dakraampje met een glorieus zicht op de stad. Een vrijwel leeg appartement vol Japanse prenten. Dat Afrikaanse masker, stille getuige in de sofa. Een herenhuis waar Peter Greenaway meteen in zou willen filmen. De achterbank van een Weense toeristenbus. Een met fietsen volgestouwde bungalow in de tuin van een ouderlijk huis. Een wit zolderkamertje, waar je de zeewind zelfs met de ramen dicht hoort ruisen. Een naar verf geurend grachtenpand vol verdwaalde, half afgewerkte doeken. En IKEA, overal IKEA. We denken niet veel meer te delen, maar we leven met z’n allen in dezelfde meubels.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
kiest u één van deze opties:

IK KOOP DIT ARTIKEL

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven