Uit de platenkast van Mauro: ‘I’ve Got My Own Album to Do’

, door (mp)

Uit de platenkast van Mauro: 'Mauro Pawlowski'

Gitaar spelen bij The Rolling Stones – succesvoller kan bijna niet – en toch nog serieus onderschat worden: het is blijkbaar mogelijk. Dat dacht ik toen ik recentelijk voor het eerst ‘I’ve Got My Own Album to Do’ beluisterde, Ron Woods eerste solorelease. Jezus, ik had zelfs nog nooit van die plaat gehoord. Wat deze classic rock-fan heel straf vindt, want het blijkt zonder bullshit niets minder dan een verloren klassieker te zijn. Uitgebracht in 1974, dus nog vóór Wood vast bij de Stones ging spelen.

Nu, als je de muziek hoort, begrijp je maar al te goed waarom ze hem zo graag in de groep opnamen. De man kon zowat in zijn eentje een fenomenale Stonesplaat opnemen. Weliswaar met de hulp van Jagger en Richards bij een paar nummers. En oké, George Harrison, Rod Stewart en David Bowie doen ook mee. Plus nog een aantal minder bekende absolute topmuzikanten. Maar toch. De schijnbaar eeuwig aangeschoten Ron Wood is hoe dan ook de hoofdverantwoordelijke. ‘Ach, zo maken ze er geen meer,’ ook dat speelde door mijn hoofd, meeknikkend achter het stuur, elleboog door het open zijraam, cruisend door veilige buitenwijken met de achteloze swagger van ‘Mystifies Me’, de psychedelische soul van ‘Far East Man’, de bronstige bluesfunk van ‘Am I Grooving You’, de coole hopeloosheid van ‘If You Gotta Make a Fool of Somebody’ of het, euh, erg Rolling Stones-achtige ‘Sure the One You Need’. Dit is helemaal datgene waarmee bekende koks zich graag vereenzelvigen. Je weet wel, rock-’n-roll.

Humo 4019/37 12/09/2017

Dit artikel verscheen in:

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven