Wim Opbrouck, acteur en theatermaker: 'Ik ben een ouderwetse potsenmaker, een prutser die maatschappelijk relevant probeert te zijn'

, door (yd)

Wim Opbrouck 1200
© Johan Jacobs
één| Bekijk programma-info »

'We zitten opnieuw in een preuts tijdperk, maar hoe meer je de seksualiteit onderdrukt, hoe meer accidenten er gebeuren'

Spelen met de mentaal beperkte acteurs van Theater Stap in ‘Tytgat Chocolat’ op Eén, en taarten bakken in de Vlaamse versie van het BBC-kijkcijferkanon ‘Bake Off’ op VIER. In Maastricht een theaterstuk voorbereiden naar de bestseller ‘La Superba’ van Ilja Leonard Pfeijffer, en de financiering proberen rond te krijgen voor de verfilming van ‘Het hout’ van Jeroen Brouwers, waarvan hij de filmrechten heeft gekocht. Wim Opbrouck is sinds zijn vertrek bij het NTG wel erg actief.

HUMO Ik las op de onvolprezen Showbizzsite zelfs dat je een volgens hen schandalig bedrag van 1.000 euro van de VPRO hebt gekregen voor je deelname aan ‘Zomergasten’.

Wim Opbrouck «Een paar halve dagen voorbereiding bij mij thuis, waar ik die mensen eten en wijn geef, heen en weer met de wagen naar Amsterdam, een dag opname. En dat allemaal voor het gigantische bedrag van 1.000 euro bruto. Een beetje voetballer strikt daarvoor niet eens zijn veters. Maar hoe durft een acteur zoiets te krijgen?

»Het was zo leuk dat ik het waarschijnlijk ook gratis gedaan zou hebben. Maar mogen wij als acteurs misschien nog het zout op onze patatten verdienen? Ik doe zovéél tussen de soep en de patatten: aan scenario’s werken, liedjes maken, voorstellingen bedenken. Maar af en toe zou ik graag eens wat meer tijd hebben om rustig na te denken en dingen te maken. Ik hoor hier op het filmfestival van Oostende veel mensen die tien jaar moeten wachten voor ze het geld bij elkaar hebben om een film te kunnen draaien. Je wilt de acteurs niet te eten geven die verschillende jobs en opdrachten moeten combineren om aan een modale maandwedde te komen.»

HUMO En je had al geen vast werk meer, want je hebt het NTGent verlaten, na jaren van crisis en dikke miserie.

Opbrouck «Ik weet niet wat ik daarover moet zeggen, omdat het allemaal nog erg vers is, en heel complex. Ik kan niet ontkennen dat ik mij soms gekwetst heb gevoeld en dat ik boos ben geweest. Maar ik heb geen enkele behoefte om na te trappen naar een instelling waar ik zoveel gelukkige jaren heb beleefd.»

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven