Een Mooie Jonge God wordt 60: de biografie van Herman Brusselmans

, door (fvd)

Herman Brusselmans 1200
© Guy Kokken

'Televisiemakers willen alleen maar de clown Brusselmans opvoeren, de André van Duin van de Nederlandstalige literatuur'

HUMO ‘Majoor van het menselijk leed’ is een uit de hand gelopen hobby.

Rick Honings (lacht) «Ja. Ik heb het gevoel dat ik hiermee een soort schuld heb ingelost. Herman Brusselmans heeft mij als puber aan het lezen gezet. Ik ging zelf verhalen schrijven in zijn stijl, ik luisterde naar de muziek die hij noemde, dronk de drankjes die hij in zijn boeken drinkt, dat soort absurde dingen. Maar vooral: zijn boeken hebben me toen ook naar de literatuur in het algemeen geleid. Ik lees nog altijd elk nieuw boek dat hij uitbrengt, en al jaren roep ik: ‘Ooit schrijf ik iets over Herman Brusselmans.’ Tot zijn uitgever Mai Spijkers zei: ‘Binnenkort wordt hij 60, dit is het moment.’»

HUMO Door de literaire goegemeente is Brusselmans nooit ernstig genomen. Hoe werd er in uw omgeving gereageerd toen u deze biografie aankondigde?

Honings «Ik wist natuurlijk dat veel mensen hem niet lusten, maar ik schrok er toch van hoe vaak ik de afgelopen twee jaar hetzelfde commentaar heb gehoord: ‘Een boek over Herman Brusselmans? Die verschrikkelijke schrijver? Die afschuwelijke man? Waaróm?’ Veel mensen snappen de kracht van zijn werk niet. Ze lezen de grappen, en denken: ‘Onzin.’ Maar er zit zoveel méér in: dat hoop ik ook te hebben aangetoond.»

HUMO U schrijft uitgebreid over het geraffineerde web tussen autobiografische fictie en realiteit dat Brusselmans in zijn boeken spint. Maar hoe weet u met zekerheid dat hij u – u hebt hem acht keer geïnterviewd – voor deze biografie geen bullshit heeft verkocht?

Honings «Ik heb ernstige, indringende gesprekken met hem gevoerd. De Brusselmans die we kennen van ‘De slimste mens’ of ‘De wereld draait door’ heb ik niet ontmoet. Hij was openhartig, ook over onderwerpen die niet altijd even leuk waren.

»Maar oké, je weet het nooit. Ook omdat herinneringen vaak vervormd worden. Hij praatte bijvoorbeeld over hoe één van zijn vaders klanten, een oudere boer, ooit de geest gaf in de nacht nadat hij de jonge Brusselmans op zijn drumstel tekeer had zien gaan. Herman zegt niet dat hij zeker is dat er een oorzakelijk verband was, maar in zijn hoofd heeft dat voorval gigantische, bijna mythische proporties aangenomen. Dat is wat Brusselmans doet: hij creëert zijn eigen mythe. In die zin is hij verwant aan Gerard Reve en Boudewijn Büch, maar hij doet het op een volstrekt eigen manier.»

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven