Afscheid van Laurette Onkelinx (PS): 'Theo Francken is een racist. Punt.'

, door (rl) en (tvs)

laurette onckelinx 1200
© Marco Mertens

'Ik wilde een voorbeeld zijn voor andere vrouwen. Ik wilde uitstralen: 'Als ik het kan, dan jullie ook''

Terwijl de sociale media zich over haar aangekondigde adieu buigen – probeer de hashtags #grandedame en #fraudeur en u krijgt een mix van lof en haat – poedert Laurette Onkelinx zich wat bij na een emotionele persconferentie, waarin ze tegen de tranen vocht. Ze stopt in oktober als fractieleidster in de Kamer en zal bij de volgende verkiezingen op geen enkele lijst staan. Alleen als hoofd van de Brusselse PS blijft ze nog twee jaar aan om de verkiezingen van 2019 voor te bereiden.

Laurette Onkelinx «Politiek is een stiel die je met passie moet beoefenen. Anders gaat het niet. Dan worden de opofferingen te zwaar: de lange werkdagen, de kritiek, de permanente spanningen… Ik worstelde er al een jaar mee. Vlak na mijn 58ste verjaardag dacht ik: als ik nog eens iets anders wil doen, is het nu of nooit. Dat was bevrijdend. Langzaam groeide die overtuiging. Op een dag werd ik wakker en zei ik tegen mijn man: ‘C’est fini.’»

HUMO Op de persconferentie schoot u vol toen u over uw kinderen sprak.

Onkelinx «Zij waren ook zeer geëmotioneerd toen ik hen vertelde dat ik zou stoppen. De politiek heeft een grote impact gehad op hun leven. Bij de geboorte van mijn eerste kind, in 1990, zat ik net in de Kamer. Bij mijn tweede, in 1992, was ik al minister van Volksgezondheid. Ze zijn heel vaak het slachtoffer geweest van mijn carrière.

»Toen ik als Franstalig minister van Onderwijs in 1996 de onderwijshervorming doorvoerde, werden mijn kinderen gegijzeld op school. Thuis moesten we hen naar een andere kamer verhuizen, omdat onze gevel werd bekogeld met stenen en eieren. En bij de veroordeling van terrorist Nizar Trabelsi in 2003 leefde ik als minister van Justitie onder veiligheidsniveau 3. Zelf heb ik me daar nooit laten door beïnvloeden, ik heb extra beschermingsmaatregelen geweigerd. Ik wou niet toegeven aan de angst. Jamais! Maar voor mijn kinderen ben ik vaak bang geweest.

»Ik liep eens met mijn zoontje door Brussel, toen hij werd opgeschrikt door één of ander geluid. Hij greep me vast, alsof hij me wilde beschermen. Ik zei: ‘Jongen, jij moet mij niet beschermen, ik moet jou beschermen.’

»(Herpakt zich) Maar ik heb ook veel mooie momenten gekend in de politiek.»

HUMO Renaat Landuyt zei onlangs dat hij vandaag niet meer opnieuw zou beginnen in de politiek. En hij hoopt dat zijn kinderen het nooit doen, omdat de stiel zo hard is geworden.

Onkelinx «Het is een passie waar ik niet aan kon ontsnappen. Als jonge advocate streed ik al tegen onrecht, vooral tegen de mishandeling van vrouwen. Maar als minister kun je véél meer doen.

»Ik kwam in het parlement ten tijde van de abortuswet. Koning Boudewijn weigerde die te tekenen, wat ongezien was in de Belgische geschiedenis. PS-voorzitter Guy Spitaels had míj, een 30-jarig piepkuiken, gevraagd om het gedrag van de koning voor een bomvol parlement op de korrel te nemen. Toen ik later minister werd onder Jean-Luc Dehaene, kwam ik koning Boudewijn voor het eerst tegen. ‘U ken ik nog,’ zei hij streng. ‘Wij moeten eens praten.’ (lacht) Dat is een fantastisch gesprek geworden.»

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven