Heleen Debruyne: In kanten jurk en rode kousen

, door (hd)

Heleen Debruyne: 'Heleen Debruyne'

Voor mijn verjaardag gaf ik een verkleedfeestje: alleen wie met zijn gender speelde, kwam erin. Ik kreeg vooral vrouwen in glitterjurken met enorme baarden over de vloer, maar ook een boekhoudster met een verstandig kort kapsel en smalle heupjes, een kale waarzegster, een blauwharige drag-tweeling, een snoezige kapitein en een luid vloekende truckchauffeur met een dikke kussenbuik. Zelf was ik voorzien van sprieterige snor en strak vest, vrijbrieven om me als een ware mannetjesputter te gedragen. De vrouwen gingen in hun kostuums houterig wijdbeens lopen, kletsten elkaar op de rug en probeerden de frivool giechelende mannen te betasten. Gedrag dat veel zegt over hoe versleten clichébeelden over mannen en vrouwen nog door ons hoofd spoken. Overdag, nuchter en in onze eigen kleren, ontkennen we dat, natuurlijk. Een vriendin met een hoornen bril en een geruit hemd ging naar huis met een vriend in een kanten jurk en met rode kniekousen aan, een baret koket schuin op het hoofd. ‘Het was een fantastische nacht,’ zei ze. ‘Maar ik heb ’m daarna nooit meer zo leuk gevonden. In zijn normale kleren.’

In de medische wereld woedt een debat over de archetypische witte doktersjassen. Dokters begonnen ze medio 19de eeuw te dragen, in navolging van mensen die in laboratoria werkten. Zo kregen dokters, die voorheen vaak voor gevaarlijke slagers werden versleten, een air van wetenschappelijke geloofwaardigheid. Dat wit geassocieerd werd met zuiverheid en hygiëne, was mooi meegenomen. Patiënten zijn zo gewend geraakt aan die autoriteitsfiguur in een witte jas, dat studies uitwijzen dat ze zich bij een dokter in het wit veel veiliger en comfortabeler voelen. Nu blijkt dat die bakens van zuiverheid niet zo hygiënisch zijn als lang gedacht. Maar zelfs wanneer patiënten weten dat de kans groot is dat zo’n ding meer bacteriën vergaart dan andere kledingstukken, verkiezen ze een arts in een witte jas.

Je zou de cowboylaarzen van mijn collega knullig kunnen vinden, of toch minstens een vestimentaire faux pas. In het felle licht van de lift joegen mijn verklede vrienden de bejaarden uit mijn appartementsgebouw de stuipen op het lijf. Alle dokters moet je met de nodige assertiviteit en een uitgebreide vragenlijst benaderen, witte jas of niet. Maar toch: ik zie een heel andere man, ik zie frivole meisjes en stevige venten, ik zie nauwgezette en plichtsgetrouwe verdedigers van de hippocratische eed. Verkleedpartijen werken.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven