Dwarskijker over 'Tytgat Chocolat', 'Die Huis' en 'Kafka'

, door (rv)

Geoefende glibbers

'Moet een goede interviewer zijn pudeur opzijzetten, of is een interviewer juist goed omdat hij door een speling van zijn natuur helemaal geen last heeft van schroom?'

Tytgat Chocolat

Eén – 24 september – 909.426 kijkers

Tytgat Chocolat: de Making-of

VRT.nu

Zou een gewone acteur, die niet huiverig is voor transformatie, geloofwaardig een personage met het downsyndroom kunnen neerzetten? Misschien wel, maar toch houd ik er mijn hart voor vast. Al kan ik het niet helpen dat me op ditzelfde moment enkele namen voor de geest komen. Nu ja, waarom zou je in godsnaam gewone acteurs gebruiken als je kunt putten uit het bijzondere ensemble van Theater Stap in Turnhout? Ik zie die ontwapenende en kwetsbare spelers al drie afleveringen lang in ‘Tytgat Chocolat’ het beste van zichzelf geven, als ze zichzelf al niet doodleuk overtreffen. In deze goedmoedige serie van Marc Bryssinck en Filip Lenaerts is bedrijfsleider Roman Tytgat (Wim Opbrouck) een man van goede wil. Ter nagedachtenis van z’n overleden zusje, dat het downsyndroom had, stelt hij mensen met een verstandelijke beperking als inpakkers te werk. Hij wil zijn artisanale kmo, een familiebedrijfje, bovenal op mensenmaat houden en zelfs gezellig: hij hecht aan de karaokewedstrijden die hij voor zijn personeel organiseert. Ik maak me sterk dat hedendaagse managersopleidingen een man als Roman Tytgat als volslagen amateur wegzetten. Zijn tegenpool is financieel directeur Andy Verherstraeten (Flor Decleir), familie van de koude kant. Die man heeft ongezond lang aan een toonaangevende Amerikaanse universiteit economie gestudeerd en wil met ‘Tytgat Chocolat’, ten koste van alles wat dit bedrijfje apart en sympathiek maakt, eerst de Duitse markt veroveren en daarna de rest van solvent Europa. Met het oog op groei en winstmaximalisatie kan hij zich wel efficiëntere inpakkers voorstellen dan knakkers met het downsyndroom. Wij, de welwillende kijkers, kunnen intussen de gedachten van de sprakeloze moeder van Roman Tytgat horen, een sibille die er de schijn van heeft dat ze door een hersendefect niet meer van deze wereld is. Beetje bij beetje ontvouwt ze het drabbige familieverleden en ziet ze, zoals het hoort in drama, onheil waar de andere personages alsnog blind voor zijn.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven