Gelukkig zijn kan je leren: de wiskundige formule van ingenieur Mo Gawdat

, door (kd)

mo gawdat 1200
© Hollands Hoogte

'Ons hoofd zit vol gedachten die ons ongelukkig maken, maar die schakelaar kan je afzetten'

MO GAWDAT «Ik ben m’n zoektocht naar geluk begonnen als late twintiger. Ik had een succesvolle carrière, geld, een prachtige vrouw en twee schatten van kinderen – zowat alles waar iedereen naar streeft. Maar ik voelde me ellendig. Wat trouwens niet zo ongewoon is: zelfs als het leven ons met de geweldigste dingen zegent, vinden we vaak dat het nog niet goed genoeg is.

»Aanvankelijk probeerde ik, zoals elk verwend nest, geluk te kopen: dure auto’s, Armani-pakken, exclusieve vakanties... Niets hielp. Dat maakte me nog ongelukkiger: waarvoor werkte ik anders? Dus begon ik boeken over het thema te lezen, om te beseffen dat ook dat geen soelaas bood. Vaak werd er in mystieke termen over geluk gesproken: ‘Mediteer en je zult gelukkig worden.’ Daar kon mijn wiskundige brein niets mee aanvangen. Toen kwam het idee om het als een ingenieur te onderzoeken: als mij wordt gevraagd een machine te herstellen, zoek ik ook eerst uit waar de fout zit en hoe ze normaal gezien hoort te functioneren. Als je geluk zo aanpakt, leg je een model bloot waaruit blijkt dat geluk voortkomt uit onze eigen daden, en niet uit wat de wereld ons geeft. Het model zorgt er niet voor dat je je constant in de zevende hemel waant, maar je kunt er wel op terugvallen wanneer er iets gebeurt dat een impact heeft op je gemoedstoestand.

»Na een jaar of tien stond het op punt — jaren waarin ik vaak heb overlegd met mijn zoon Ali. Hij was het schoolvoorbeeld van geluk: altijd vredig, altijd aan het lachen. Als een kleine zenboeddhist (glimlacht). Hij werd geboren toen ik pas 25 was, waardoor we eerder een vriendschapsrelatie dan een vader-zoonrelatie hadden. Ik vertelde mensen altijd: ‘Als ik groot ben, wil ik worden zoals Ali.’»

HUMO Hij is ook de reden waarom u uw geluksmodel besloot te delen met de rest van de wereld.

GAWDAT (knikt) «In de zomer van 2014 zouden we nog eens met het hele gezin op vakantie gaan: Ali, mijn dochter Aya, mijn vrouw Nibal en ik. Ali studeerde in Boston en we hadden hem al een jaar niet meer gezien, we keken er dus enorm naar uit. Na vier dagen kreeg hij plots hevige buikpijn. Verdict van de ziekenhuisartsen: een acute blindedarmontsteking. Hij moest onmiddellijk geopereerd worden — een routine-ingreep — maar het liep mis. Een naald werd een paar millimeter te ver doorgeduwd, waardoor Ali’s dijbeenslagader werd geperforeerd. Kostbare tijd ging verloren zonder dat de blunder werd opgemerkt. Met fatale afloop: vier uur eerder zaten we nog vrolijk vakantie te vieren, en plots waren we onze geliefde zoon kwijt. Het voelt nog elke dag alsof ik een deel van m’n hart mis, maar gek genoeg waren we niet kwaad op de chirurg. De dag van zijn begrafenis werd er zelfs luidop gelachen, het leek bijna alsof we een verjaardag aan het vieren waren. De genodigden spraken me erop aan. Ik vertelde hun over mijn geluksmodel, en ze spoorden me aan het neer te schrijven.»

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven