Dwarskijker over 'De zevende dag', 'Buurman, wat doet u nu?' en 'Radio Gaga'
En toch nog praats voor tien

, door (rv)

De zevende dag

Eén – 1 oktober – 238 541 kijkers

Er was een tijd dat ik ‘De zevende dag’ als mijn zondagsplicht beschouwde, maar die periode ligt achter me. Ik sla dat 29 jaar oude actualiteitenprogramma nogal makkelijk over omdat ik uitgerekend op zondag meer voor genoegens dan voor plichten te vinden ben. Ik kijk die dag na elven liever naar ‘Boeken’ (VPRO) op NPO 1, waarin dichteres Delphine Lecompte laatst een selecte kijkersschaar probeerde duidelijk te maken waarom ze in haar poëzie liever van een ‘Bulgaarse laminaatverkoper’ dan van een ‘Bulgaarse lijmsnuiver’ gewaagde. Zulke gedachten belangen mij meer aan dan het discours van politieke gladjakkers die mediatraining hebben gehad. Voorts ben ik bepaald arbeidsschuw op de dag dat de Schepper zich uitdrukkelijk verpoosde en onzichtbaar achteroverleunde in zijn kersverse, van nieuwheid glimmende kosmos. Als ik naar ‘De zevende dag’ kijk, heb ik de indruk dat ik in touw ben, en dat komt me niet goed uit. En als er al eens iets van belang in dat programma gebeurt of gezegd wordt, zal het éénuurjournaal me daar wel op attenderen. Nu had ik over een personeelswissel in ‘De zevende dag’ gelezen, en over een opgefriste vormgeving waarbij het steeds holler klinkende adjectief ‘strak’ onvermijdelijk is. Er zou ook een experimentele kloostertafel centraal in staan, zodat ik haast verrekkend van nieuwsgierigheid bij mezelf dacht: ‘Vooruit dan maar.’

In een oorlogszone in Barcelona bracht André Vermeulen live verslag uit van het omstreden referendum aldaar. Hij kwam net in beeld toen een heethoofd dat vóór of tegen de onafhankelijkheid van Catalonië was, zijn microfoon probeerde weg te grissen. In een handomdraai was André die ijveraar te vlug af en voor de rest gaf hij, zoals het een vakman betaamt, geen krimp. Referendum of niet, André zal in Spanje vast wel aan Massiel hebben gedacht die in 1968, een jaar waarin het vanaf mei doorlopend mei was, het Eurovisiesongfestival won met ‘La la la’. ‘Vivo cantando’ van Salomé zal hem ook wel te binnen zijn geschoten, een lied waarmee Spanje één jaar later alweer die liedjeswedstrijd won, al moest het die keer de eerste plaats met Frankrijk, Nederland en het Verenigd Koninkrijk delen. Ik acht het niet onmogelijk dat André Vermeulen ook even gedacht zal hebben: ‘Wat kan mij sapperdekriek die Iberische stammentwist schelen? Geef mij potjandorie maar het songfestival door de eeuwen heen!’ Sapperdekriek, potjandorie: André lijkt me een jongen die, zelfs al is hij in een bloederig straatgevecht verwikkeld, de bastaardvloek boven het rauwere werk verkiest. Wellicht dacht hij ook: ‘Straks paella en crema catalana als toetje.’ Geen kwaad woord over André, por favor.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven