Melanie De Biasio op fluistertoon: 'In stilte zitten evenveel klanken als in een symfonie'

, door (vvp)

Dat laatste klinkt misschien etherisch, en op de hoes van ‘Lilies’ (die ze zelf ontworpen heeft) zweeft ze ook al in het ijle, maar de Melanie De Biasio die in het [PIAS]-hoofdkwartier in Brussel met een Coke Zero komt aangehuppeld, staat met beide voeten op de grond. En dus kan het geen kwaad om te beginnen met een compliment.

HUMO Het is van James Blake geleden dat een plaat zo mooi níks deed: stilte speelt een belangrijke rol.

Melanie De Biasio «Bedankt! ‘Blackened Cities’ was een vól nummer, met een groots geluid en weinig stem. Maar ik was op het punt gekomen dat ik met die grote sound niet meer verder kon. Ik had ermee gedaan wat ik wilde doen. Intussen werd ik alweer geprikkeld door iets anders: doordat ik de ene visie voleindigd had, begon er een andere open te bloeien.

»Na ‘Blackened Cities’ wilde ik iets kleins. Een karige opstelling, een studiootje met weinig materiaal en nog minder volk erbij. Iets waarmee ik (houdt haar handen als een schelp voor haar mond) de subtiliteit van een ademtocht kon vangen, de nuances van een zucht – iets vochtigs, iets intiems, iets dat je met een groot orkest niet kunt horen. Als je dus veel stilte hoort in ‘Lilies’, dan is dat niet omdat ik weinig klank wilde, maar wel omdat ik het hele spéctrum aan stilte wilde vangen. In stilte zitten evenveel klanken als in een symfonie.»

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven