Dwarskijker over 'Hoe zal ik het zeggen?'en 'Pano: Undercover in de zorgfabriek'
De vrome leugen van de heerlijke oude dag

, door (rv)

Hoe zal ik het zeggen?

VTM – 9 oktober – 651.417 kijkers

In het laatste decennium van de 20ste eeuw beleefde ik kinderlijk, soms kinderachtig plezier aan het verborgencameraprogramma ‘Surprise sur prise!’ op de Franse openbare zender France 2. Bekende Fransen werden er, meestal in hun vertrouwde omgeving, op buitengewoon bewerkelijke en al even vernuftige wijze in beetgenomen. Dit programma appelleerde aan wat er mij nog aan kwajongenschap restte, maar het genoegen dat ik eraan beleefde, zat evengoed in de gedachte dat een heel productieteam, met inbegrip van enkele onbezoldigde stagiairs, wellicht wekenlang in touw was geweest om een Franse célébrité volmaakt in het ootje te nemen. Kosten noch moeite. Van zo’n arbeids-prestatie zie ik de grandezza in. Ik zal toen al betwijfeld hebben of je een verborgencameraprogramma nog op een hoger niveau dan ‘Surprise sur prise’ kunt tillen, maar in ieder geval is het genre sindsdien, net als ik, koppig blijven voortbestaan.

Neem nu het nieuwe verborgencameraprogramma ‘Hoe zal ik het zeggen?’, waarin stand-upcomedian Jens Dendoncker met geinige bedoelingen in het wild rondloopt. Zoals menigeen is hij een West-Vlaming die trouw heeft gezworen aan de hee en de gaa. Soms verschijnt zijn pittoreske uitspraak in beeld: ‘Hijzeling’, lees je dan. Hier en daar verleent hij handlangersdiensten aan mensen die bijvoorbeeld machteloos moeten toekijken als hun puberzoontje Jasper, ten prooi aan hormonale schommelingen, van zijn jongenskamer een bende maakt en daar zelf in het geheel geen hinder van ondervindt. In die zooi kon een passant zelfs stukken aangevreten komkommer aantreffen, volgens de moeder van Jasper, maar goed, ik heb in mijn bohemienjaren ergere zwijnenstallen overleefd: het ene logeeradres was het andere niet in die onvergetelijke tijd. Enfin, Jens Dendoncker bracht in samenspraak met de moeder van Jasper een betoging op de been tegen de wanorde van haar zoon. Toen Jasper na schooltijd nietsvermoedend zijn straat in kwam gefietst, stootte hij op een pseudoverhitte menigte die zich in protestkreten te zijner attentie uitputte. Daar keek hij wel van op, maar hij stond er niet spectaculair van versteld.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven