Uit de platenkast van Mauro: '‘Going to a Go-go’ van Smokey Robinson And The Miracles'

, door (mp)

Uit de platenkast van Mauro: 'Mauro Pawlowski'

Bezigheden waarbij ik perfectionisme ten volle aanmoedig, zijn onder andere hart- en hersenchirurgie, messenwerpen in het circus en oorlogsgerelateerde raketnavigatie. In disciplines als mode, muziek, schilderkunst of design zegt het mij weinig tot niks. Een meticuleuze aanpak lijkt me in zulke gevallen gewoon een hoop tijdverlies. Nul inlevingsvermogen kan ik ervoor opbrengen.

En toch bestaat er iets dat me altijd weer voor me uit doet staren en denken: ‘Maar wacht eens even, volgens mij is dit – hoe zal ik het zeggen? – HELEMAAL PERFECT.’ Dat iets heet Smokey Robinson And The Miracles. Die stem. Komaan, mensen, nu gaan we even niet flauw doen. Geef het gewoon toe. Die stem. Jezus. Christus. Bij de eerste zin van ‘The Tracks of My Tears’ (‘People say I’m the life of the party because I tell a joke or two’) weet je het al. Alles valt op zijn plaats. De groove, de arrangementen, de fucking kosmos.

En dan is zijn eerste ‘I need you, neeeed you’ nog niet voorbijgekomen, het gedeelte waarvan mijn ziel spontaan transformeert in ieders dronken nonkel op de dansvloer, kletsnat van het zweet meezingend met beide wijsvingers in de lucht. Perfect. Of neem ‘Ooo Baby Baby’. Openingsdrumbreak, intro, achtergrondkoor... even checken.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven