40 jaar punk: een terugblik op het vuilste genre uit de muziekgeschiedenis (inclusief de tien ultieme punksingles)

, door (jub)

1200

Ons panel: Ludo Mariman, sinds 1976 frontman van ’s lands bekendste punkgroep The Kids. Yves Kengen, die in 1975 in protopunkband Bastard zit en in 1977 frontman wordt van Raxola. Marcel Vanthilt, vanaf 1981 bij Arbeid Adelt! en in 1978 al bij The Horribles. Peter Slabbynck, in 1978 zanger bij The Bungalows, die in 1979 veranderen in Red Zebra. Marc Poukens, vanaf 1978 zanger van De Brassers. Roger Jouret, die eind 1977 de wereld verovert als Plastic Bertrand. Pascal Gabriel, die in 1977 bas speelt bij The Razors uit Namen, vervolgens naar Londen verkast en producer wordt, eerst met S’Express en Bomb The Bass, later voor onder meer Debbie Harry, Goldfrapp en Kylie Minogue. En tot slot Chris Debusscher, die in 1977 de Mad Virgins vormt, en Michel Sordinia, in 1978 bassist bij The Passengers.

''Fuck the system. Doe het gewoon zelf. Da's iets wat mij elke dag blijft stimuleren'

HUMO Heren, wanneer begon de punk voor jullie?

LUDO MARIMAN «Ik ging al sinds mijn 15de naar Londen, met het vliegtuig vanuit Deurne. Eerst omdat ik profvoetballer wilde worden, maar op weg naar het stadion van Chelsea kwam ik langs King’s Road: het epicentrum van de punkscene met de winkel van Malcolm McLaren, enzovoort. Mijn eerste punkoptreden was Eddie & The Hot Rods in 1976: die energie en dat pogoënde publiek, dat was een uppercut. Toen heb ik het licht gezien.»

PLASTIC BERTRAND «Mijn vrienden en ik waren beïnvloed door mei ’68. We wilden vechten tegen het systeem en begonnen groepjes om de revolutie te ontketenen. Ik was drummer en zanger bij onder andere Stalag 16, waarmee we optraden in galerieën en achterkamertjes, met plastic gitaren. We hadden lak aan muzikanten die bezig waren met techniek in plaats van emotie.»

PASCAL GABRIEL «Ik was 17 en had heel veel om tegen te rebelleren. De jaren 70 waren – niet alleen, maar zeker óók in België – een donkere tijd voor jonge gasten. Maar zonder punk had ik nooit muziek durven te maken. In die tijd was progrock populair, van die heel ingewikkelde muziek van Pink Floyd en Yes en zo.»

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven