Sam Smith, superster in evenwicht. 'Ik ben vrienden geworden met mijn verdriet'

, door (louis wise)

vrijbeeld

'Ik ben vrienden geworden met mijn verdriet. Elke keer als ik me triest voel, schudden we elkaar de hand'

Dit is niet de eerste keer dat ik Sam Smith tegenover me heb. Drie jaar geleden, in de lente van 2014, sprak ik ’m al een keer, net voor een uitverkocht concert in Los Angeles, waarbij het publiek voornamelijk bestond uit honderden hippe types met blikkerende tanden die de songteksten woord voor woord meelipten. Smiths debuutplaat was toen nog niet eens uit, maar de hype was al voelbaar. In Groot-Brittannië had de BBC hem al opgepikt, en hij had er de vermaarde Britse ‘Critics’ Choice’-prijs op zak mogen steken: twee tekens dat er snel grote dingen stonden te gebeuren. Kortom: de vooruitzichten waren mooi voor Sam Smith. En toch kreeg ik het gevoel dat-ie niet goed in z’n vel zat. Hij was beleefd, maar ook snel op z’n tenen getrapt. Aan goedbedoelde plaagstootjes deed hij niet mee. Hij zag er ook anders uit dan nu, wat voller, en hij stak zich graag weg achter de barrières die hij zelf rond zich had opgetrokken. Het interview duurde zo’n veertig minuten, en daarna maakte hij er een eind aan – hij moest ‘zijn stem laten rusten’, verontschuldigde hij zich, en hij maakte zich uit de voeten.

De Sam Smith die vandaag tegenover me zit, mag dan wel dezelfde zijn, hij gedraagt zich totaal anders dan toen. Hoewel hij in een wit T-shirt en jeans is opgedaagd in het hippe Londense restaurant waar we elkaar spreken, stak hij drie jaar geleden nog van kop tot teen in gothic zwart. Hij is lacherig en vriendelijk, en zelfs een knuffel slaat hij niet af. En hij oogt veel slanker voor zijn 1 meter 90. Het gevolg van een streng dieet, zegt hij, maar met die grote expressieve ogen van ’m en zijn zachte spreekstem heeft hij bijna iets weg van een kind. Of toch zolang je niet let op de tatoeages die hij de voorbije jaren heeft verzameld. Op zijn biceps spiegelen de woorden ‘Alone’ en ‘Honesty’ elkaar.

Sam Smith (rolt met zijn ogen) «Nogal dramatisch, ik weet het. Geen idee waarom ik ze ooit heb laten zetten. Als ik ze nu bekijk, voel ik me meer beschaamd dan iets anders. Maar als ik me toen zo voelde, moet ik dat nu maar respecteren, niet?»

Wie zou dat niet vinden? ‘Eenzaamheid’ en ‘Eerlijkheid’ zijn net wat Smith kan voorleggen, en wat hem in de eerste plaats zo groot heeft gemaakt. Want dat is hij intussen: groot. Toen ik hem drie jaar geleden sprak, was hij gewoon een zanger, nu heb ik een superster tegenover me. Eén die nog altijd maar 25 jaar oud is, maar die als geen ander de kunst onder de knie heeft om uit een snik een succesvolle song te puren. Zijn eerste solosingle zag het licht in 2013. Het jaar erna volgde ‘In the Lonely Hour’, zijn debuutplaat, in 2015 won hij vier Grammy’s, en het jaar daarna mocht hij een Oscar mee naar huis nemen voor ‘Writing’s on the Wall’, zijn James Bond-themanummer voor ‘Spectre’. Bij de jonge Britse artiesten zijn het alleen de Ed Sheerans en de Adeles van deze wereld die hem nog kunnen kloppen qua platenverkoop. Voor iemand die zich heeft gespecialiseerd in trage, trieste ballads, is de opmars ontstellend snel gegaan.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven