Sarah De Bie, vriendin van veldrijder Wout van Aert

, door (jvds)

wout van aert en sarah de bie 1200
© Wouter Van Vaerenbergh

'Als wij ergens binnenkomen, zouden we het liefst een bivakmuts over ons hoofd trekken'

Haar glimlach vult ook hun huis in Herentals. Wout van Aert wordt na de fotosessie gesommeerd om de bestellingen van hun gloednieuwe kledinglijn rond te dragen. Een pakjesdienst in regenboogtrui: in de Kempen begeven volkshelden zich nog onder het volk. Sarah De Bie (22), geen verwantschap met het roemrijke veldritgeslacht, vleit zich neer. Ze volgt een opleiding tot personal trainer en heeft gisteren een zwaar examen gehad. ‘Ik verwacht elk moment een mail met de uitslag: als ik plots begin te huilen, weet je waaraan het ligt.’

HUMO Geen probleem, we bieden wel een troostende schouder.

Sarah De Bie «Ik ben aan het zoeken waar mijn passie ligt. Die luxe heb ik op dit moment, ik hoef niet per se te werken dankzij Wouts carrière. Ik heb eerst rechtspraktijk gestudeerd: mijn droom was om bij het parket te werken. Die interesse heb ik van mijn vader, die wijkagent is.»

HUMO ‘De champetter van Lille’!

De Bie (lacht) «Zo heeft Paul Herygers hem eens op televisie genoemd, en sindsdien gaat hij zo door het leven. Een wijkagent heeft een belangrijke functie. Iemand die niet streng maar wel verzoenend optreedt. Ik kreeg ooit een door hem ondertekende brief: ik werd samen met enkele vrienden beschuldigd van bendevorming, omdat we na school samentroepten voor een bakkerij en de buren blijkbaar danig op de zenuwen werkten (lacht).

»Ik had graag criminologie of zelfs kinesitherapie gestudeerd. Maar dan had ik op kot moeten gaan, en dat was niet combineerbaar met het schema van Wout. Zelfs mijn bachelor rechtspraktijk was moeilijk: meer dan eens zag ik het niet meer zitten en belde ik naar mijn ouders om te zeggen dat ik ermee zou stoppen. Veel drama. Ook al zat ik in mijn laatste jaar en moest ik enkel nog een stage afwerken.»

HUMO Waarom werd het je te veel?

De Bie «Het was te druk, ik vond geen rust. We woonden nog niet zo lang samen, en ik kreeg het niet meer gecombineerd: studeren, het huishouden, de cross. Ik plande alles in functie van de wedstrijden en niet van mijn examens. Ik had veel stress en kreeg last van mijn maag. Enfin, het is me toch gelukt, maar die zoektocht naar mijn ware passie blijft. Ik wil niet voltijds werken, want dan zou ik zeven op zeven bezig zijn. Ja, die twee dagen op de cross in het weekend zie ik ook als werken. De mensen begrijpen dat niet. Zoals een vriendin onlangs zei: ‘Leuk, met je vrienden in zo’n viptent.’ Wel, ik heb nog nooit zo’n tent vanbinnen gezien.»

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven