50 jaar Rolling Stone: een terugblik en een ode

, door (mc)

1200
© Getty

'Stichter Jann Wenner nam de rockmuziek serieus, en wist daarmee een heel nieuwe markt aan te boren'

In 1977, de tijd dat het Fochplein in Leuven nog het Fochplein heette en niet het Rector De Somerplein, huisde daar de beste tijdschriftenwinkel van de streek. Elke dinsdagochtend ging ik er zuurstof tanken, in de vorm van boekskes over muziek. Humo natuurlijk als eerste, maar ook, altijd, het Engelse New Musical Express en Rolling Stone. New Musical Express voor de baldadigste nieuwste punkgroepjes, Rolling Stone voor de rest. Hoeveel uren ik weggelezen heb: ik schat, bij elkaar opgeteld, toch een paar jaar. En een paar eerste zitten.

Teenagers van nu beseffen nauwelijks dat wij ons in de feestelijke jaren 70 muzikaal hoofdzakelijk moesten laven aan papieren bronnen – naast ‘Vrijaf’ op woensdagnamiddag en zaterdagavond van Radio 2 Omroep Brabant met Luc Janssen en co. was het sappelen op een houtje geblazen, qua popmuziek in de media. Studio Brussel bestond nog niet en Jazz Bilzen lag in Limburg, en dat vonden wij te ver.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven