#MeToo: hoe Thordis Elva zich verzoende met haar verkrachter

, door (red)

'Het beest uitgedost als een doodgewone man'

Sinds die ene avond weet ze hoeveel seconden er in twee uur zitten: het zijn er 7.200. Thordis Elva uit IJsland telde ze, terwijl Tom Stranger haar verkrachtte. Weken erna liep ze nog mank. Ze kenden elkaar nog maar net, hij was haar vriendje. De reddende engel ook, eerder die avond, toen de eerste rum die ze ooit had gedronken, haar naar het hoofd steeg op het kerstbal van school. Tom, de leuke uitwisselingsstudent uit Australië, hielp haar naar huis, haar kamer, haar met knuffels gevulde bed, en hielp haar de vernieling in.

De 7.200 seconden achtervolgden Thordis, ook toen de fysieke letsels genezen waren en Tom al lang terug in Australië zat. Altijd was die ene winteravond dichtbij, vooral als het stil werd. Dan spatte ze haast uit elkaar van de herinneringen, maar nooit sprak ze over wat haar was overkomen. Ze maakte zichzelf verwijten. ‘Ik schaamde me voor wat er was gebeurd.’ Tot ze niet meer kon zwijgen, een pen pakte en begon te schrijven. Naar Tom.

En hij schreef terug. Hij kon niet anders. De woorden van Thordis deden Tom begrijpen hoeveel pijn hij had veroorzaakt, door te denken dat hij na het uitgaan recht zou hebben op haar lichaam. ‘Thordis, ik weet niet waar ik moet beginnen. Toen ik je naam zag, werd mijn ruggengraat koud. Geloof me als ik zeg dat ik niet ben vergeten wat ik heb gedaan.’ Het was gemakkelijker geweest als ze hem had gehaat, om zijn daden die ook hem nog altijd achtervolgden.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven