Noel Gallagher heeft een nieuwe plaat en zet ook de oude nog eens op: 'Liam is alleen nog goed genoeg om als orgaandonor te dienen als er iets met mij gebeurt'

, door (ss)

vrijbeeld

'Liam is alleen nog goed genoeg om als orgaandonor te dienen als er iets met mij gebeurt'

Ik ben tien minuten te vroeg op onze afspraak in het kantoor van Ignition, de bunker van waaruit het wereldwijde imperium van Oasis en Noel Gallagher’s High Flying Birds werd opgebouwd. Als ik in een fotoboek over Jimi Hendrix zit te bladeren, stapt Noel de vergaderruimte binnen met een zonnebril op én een cameraploeg in z’n kielzog. Hij begroet me niet, maar wijst naar me en steekt een tirade af tegen de camera over de vorige zes keren dat we elkaar spraken: ‘Deze gast is écht gek. Wat heeft hij me allemaal gelapt!? Er was die keer dat we samen ‘The Office’ naspeelden, en…’ Het verbaast me dat hij dat allemaal in detail heeft onthouden, aangezien onze eerste ontmoeting dateert van 1995. Zo gaat hij een volle minuut door, eindigend met een grijnzend: ‘Kom, ik laat ’m z’n eerste vraag stellen, dan kunnen jullie live the death of music journalism meemaken.’

HUMO Daarvoor komen ze toch dertig jaar te laat? Hoe is dat reusachtige uithangbord van King Tut’s Wah Wah Hut, het café in Glasgow waar je voor het eerst met Oasis hebt opgetreden, hier trouwens verzeild geraakt?

Noel Gallagher (terwijl de cameraploeg blijft filmen) «Dat hebben we cadeau gekregen toen ze King Tut renoveerden. (Mijmerend) Toch bizar dat het gebouw zoals het toen was al niet meer bestaat. Geen idee wat ik ermee aan moet. Maar het is rock ’n’ roll history!»

HUMO Mijn favoriet op je nieuwe plaat is het mooie ‘Dead in the Water’, maar dat is slechts een onafgewerkte, verstopte bonustrack.

Gallagher «Dat doe ik graag en dat heb ik ook altijd gedaan: de beste song wegmoffelen op een B-kantje. Ik geniet er altijd van als fans me geërgerd vragen: ‘Waarom staat díé song niet op de plaat, waarom is het geen single?’ Maar is ‘Dead in the Water’ écht jouw favoriet? Don’t fuckin’ say that, mate. Ik heb zó hard gewerkt aan alle andere nummers, terwijl ‘Dead in the Water’ een toevalstreffer is. Ik heb het in twintig minuten gecomponeerd en dan nog eens een uur of wat voor de tekst. Ik schreef het toen mijn vrouw een nacht weg was, op bezoek in Schotland. Moet ze meer doen, ’t levert goeie songs op.

»Ik was zelfs vergeten dat ik ’t na een radiosessie in Dublin onachtzaam had opgenomen. Ik begon het in die studio te spelen, tussen twee takes van ‘Dying of the Light’ in. Ik was zo in gedachten verzonken dat ik niet eens wist dat ze nog aan het opnemen waren. Maar it’s got the magic, dus we hebben er niet verder aan gesleuteld. Voor zover ik weet is dit de eerste keer dat een song op een plaat belandt die slechts één keer is gespeeld. Ik denk dat ik ’m live ga spelen.»

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven