Het leven zoals het is in een gesloten psychiatrische instelling. 'Als je nog geen monster bent, maken ze het daar wel van je'

, door (yd)

amy de schutter 1200
© Carmen De Vos

'Je wordt steeds minder als mens bekeken, en steeds meer als een lastig geval. Waardoor je het uiteindelijk ook wórdt'

Eerst enkele cijfers: op nog geen tien jaar tijd is het aantal mensen die opgenomen worden in de gesloten psychiatrie met 37 procent toegenomen. In 2007 waren het er 7 per dag, in 2015 9 per dag. Maar die cijfers zeggen weinig over hoe het er daar aan toe gaat. Amy De Schutter verbleef jarenlang in allerlei instellingen, en kwam uiteindelijk terecht in een gesloten psychiatrische eenheid in de Kempen. Vandaag zit S. in diezelfde instelling.

Amy De Schutter «Ik was 13 toen mijn grootmoeder, met wie ik een heel intense band had, overleed. In die periode begon ik ook te beseffen dat ik niet zoveel met jongens bezig was als mijn vriendinnetjes, én ging ik plots van een dorpsschooltje naar een grote middelbare school. Het uitbundige meisje dat ik was, werd steeds introverter: ik sloot me meer en meer op in mijn kamer. Bijna als een mantra staat in mijn dagboeken van toen: ‘Ik wil rust in mijn hoofd, ik wil rust in mijn hoofd.’ Een heel negatief zelfbeeld: ‘Ik ben een slechte dochter en een slechte zus.’

»Ik ben toen beginnen te krassen (zelfverminking met een scherp voorwerp, red.). Een leerkracht had dat snel gezien en vroeg hoe ik me voelde. Dat was nu net wat ik niet wíst, en het escaleerde ook: op het dak van de school gaan staan, grote paniek bij iedereen. Of ze dachten dat ik spijbelde, terwijl ik de hele dag op het toilet had zitten huilen. Of ik slikte heel veel Dafalgan, in de hoop zo rust in mijn hoofd te krijgen. Waardoor ze dachten dat ik zelfmoord wilde plegen, wat toen niet het geval was, maar zo is de bal wel aan het rollen gegaan. Ruzie met mijn ouders, die niet begrepen dat ik niet kon zeggen wat er scheelde. Weglopen thuis, eerst een paar uur, dan drie dagen aan een stuk. Ik begrijp best dat iedereen doodongerust was.»

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven