De 7 Hoofdzonden volgens Lize Spit. 'Als ik zou moeten kiezen tussen nooit meer seks en nooit meer schrijven, dan kies ik voor nooit meer seks'

, door (fvd)

lize spit 1200
© Johan Jacobs

'Als ik zou moeten kiezen tussen nooit meer seks en nooit meer schrijven, dan kies ik voor nooit meer seks'

Hoogmoed

HUMO Eerder dit jaar in de krant: ‘Omdat uitgeverij Das Mag geen lid is van de uitgeversbond, mag Lize Spit niet naar het Boekenbal in Amsterdam.’ Collega-schrijver James Worthy vond dat ‘schandalig’ en stelde voor om in een hamburgertent op het Leidseplein een alternatief feestje te houden. Wat jij?

Lize Spit «Ik was niet boos, hoogstens was mijn ego een beetje gekrenkt. Het Boekenbal wordt georganiseerd ter promotie van het boek. ‘Het smelt’ was vorig jaar de meest verkochte roman van Vlaanderen. Dat ik niet naar het bal zou mogen, vond ik een domper op de feestvreugde.

»Daarna ontstond er zo’n hetze rond dat ik al snel dacht: ‘Laat maar, jongens. Zo belangrijk vind ik het niet.’ Ik heb veel respect voor schrijvers die liever thuis bij hun kat zitten dan op dat bal te verschijnen. Anderen denken: schrijvers die succesvol willen zijn, móéten zich laten zien. Ik weet nog niet in welke groep ik thuishoor. Ik ben toen trouwens alsnog kunnen gaan. Omdat ik voor de Libris Literatuur Prijs genomineerd was, heb ik via die mensen tickets gekregen. Het probleem was dat ik daardoor de hele avond zo’n beetje hun bezit was. Toen Tom Lanoye en Connie Palmen hevig stonden te dansen op het podium, werd ik gedwongen om daar ook te gaan dansen– er was een cameraploeg aanwezig en de Libris-organisatie wilde pronken met haar genomineerde schrijvers. Ik wilde helemaal niet, maar ik werd letterlijk op dat podium gedúwd. Achteraf was ik compleet van mijn melk. Ik ben beginnen te huilen, en ik ben ook niet lang meer gebleven (lachje).»

HUMO Was het daarvoor een beetje leuk?

Spit «Je merkte er goed hoe zelfbewust en ijdel schrijvers kunnen zijn. Het was een beetje alsof iedere aanwezige zijn eigen trouwfeest vierde. Ik had daar naakt kunnen staan: geen kat had het gemerkt. Iedereen was met zichzelf bezig. Ik werd ook vaak aangesproken met: ‘Ah, je bent er dan tóch.’ De ondertoon: ‘Je was eerst niet uitgenodigd, nè-nè.’ Schrijvers onder elkaar, daar komt leedvermaak van. Ik voelde me daar een soort Assepoester tussen de stiefzussen, ook al omdat ik geen tijd had gehad om een bijzonder jurkje te kopen. Klokslag twaalf uur stond ik al klaar om naar huis te gaan.»

HUMO Volgend jaar naar McDonald’s, dan maar?

Spit «Zou kunnen. Das Mag zit nog altijd niet bij de vakbond, we zullen dus weer niet uitgenodigd worden. Ik zou het fijn vinden als we een feestje gaven waarop alleen de leukste schrijvers worden uitgenodigd. Misschien wil de helft daarna niet meer naar het Boekenbal (lacht).»

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven