Uit de platenkast van Mauro: 'Mock Tudor' van Richard Thompson

, door (mp)

Uit de platenkast van Mauro: 'Mauro Pawlowski'

Richard Thompson is de beste. Richard Thompson speelt beter gitaar dan u en ik. Ik ken u niet, maar toch ben ik daar zeker van. Waarom? Omdat hij Richard Thompson is, paljas. Richard Thompson schrijft ook straffere liedjes dan u en ik. Wat? U bent een wereldberoemde, op handen gedragen levende rocklegende? Goed voor u. Maar dat maakt van u nog geen Richard Thompson.

Naar analogie met de Vijf Godsbewijzen van Thomas van Aquino, hier vijf feiten die Richard Thompson ongeëvenaard maken: 1. ‘Calvary Cross’ live op ‘The Best of Richard & Linda Thompson’. 2. Zijn versie van ‘Oops!... I Did It Again’. 3. David Thomas & The Pedestrians. 4. Zijn solodebuut ‘Henry the Human Fly’: nog steeds de slechtst verkopende plaat aller tijden van Warner Bros. Records. Briljante plaat trouwens. 5. Richard Thompson. Het is moeilijk om iets uit zijn standvastige oeuvre te kiezen, maar als het dan toch echt moet, ga ik voor ‘Mock Tudor’ uit 1999. God, waar moet ik beginnen.

Elk nummer is een meesterwerk, alsof het niks kost. ‘Live is just as deadly as it looks’, spuwt hij galant in ‘Sibella’. Vintage Thompson. ‘Hard On Me’ is femme fatale-blues, met een monstrueuze gitaarsolo die ronddanst als de vergeefse pogingen van een boze zatlap om op zijn fiets te raken. Topnummer. ‘Dry My Tears and Move On’ is een pletwals van een slow. Enzovoort. Alles van een man zonder gecultiveerd imago, of het zou de Schotse oom van Arnon Grunberg moeten voorstellen. Maar wel de allerbeste.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven