Een mens van goede wil: Jan Dhollander redt de natuur

, door (js)

mens1200

'Het is hard knokken om te behouden wat er nog is'

Meer info over Natuurpunt »

‘Als kleine jongen was ik al gefascineerd door de natuur,’ vertelt Jan Dhollander.

Jan Dhollander «Hoe meer ik over planten en dieren te weten kwam, hoe groter die passie werd. Het viel me ook steeds meer op hoe stiefmoederlijk de mens zijn leefmilieu behandelde. Ik wou die kwalijke evolutie stoppen en kwam zo bijna vanzelf bij de milieubeweging terecht. Eén van de kerntaken van de overheid is om de schaarse natuur die we nog hebben, goed te beheren. Maar jammer genoeg kan ik niet anders dan vaststellen dat de aandacht van onze bewindslieden voor fauna en flora tamelijk gering is. Daarom besloot ik indertijd om zelf de handen uit de mouwen te steken: eerst bij De Wielewaal en later bij Natuurpunt. De Wielewaal werd in 1933 opgericht als een vereniging van vogelspotters. Ze groeide uit tot een organisatie die natuurbescherming hoog in het vaandel voerde en kocht natuurgebieden op om ze volgens de regels van de kunst te onderhouden. In 2001 fuseerde De Wielewaal met vzw Natuurreservaten tot Natuurpunt. Op dat moment hadden we 20.000 leden; nu zijn het er 105.000.»

HUMO Begon de natuur in Vlaanderen na de start van Natuurpunt weer te floreren?

Dhollander «Natuurpunt is een efficiënte vereniging die natuurgebieden beheert in heel Vlaanderen. Onze terreinen zijn er dus zeer goed aan toe. De achteruitgang is gestopt, maar de natuur zoals ik die als kind gekend heb, lijkt wel definitief verloren. We moeten keihard knokken om te kunnen behouden wat er nog is. Maar er is ook een positieve trend: als jongen zag ik zelden een roofvogel vliegen; nu kun je ze geregeld spotten. Hun terugkeer is vooral te danken aan het verbod op een aantal pesticiden.

»Ik ben voor Natuurpunt actief in het noorden van het Waasland. Samen met een hele groep vrijwilligers onderhouden we 120 hectare natuur. Twee dagen per week zijn we in de weer. Ik onderhoud het materiaal en bekommer me om alle administratieve beslommeringen. Ik ben er makkelijk twintig uur per week zoet mee. Dat kan alleen maar omdat ik met pensioen ben.

»De bossen in onze streek worden ontsierd door heel wat illegale weekendverblijven. Ze zijn een erfenis van de jaren 70 en 80. Wij hebben er altijd actie tegen gevoerd, maar dat was vechten tegen de bierkaai. De rechtszaken die we hebben aangespannen, hebben ons handenvol geld gekost, zonder resultaat. Er werd altijd wel een uitweg gevonden om dat bouwsel toch te laten staan. De gemeentes lieten de boel betijen tot het probleem zo’n omvang kreeg dat het vrijwel onoplosbaar was. De provincie Oost-Vlaanderen heeft nu een regularisatie doorgevoerd. Het gevolg is dat erkende zones voor weekendverblijven tot heuse woonwijken getransformeerd worden. Aannemers en eigenaars zijn er op dit moment volop bezig met het neerpoten van huizen, midden in het bos.»

HUMO U ziet de toekomst somber in?

Dhollander «Binnen de grote reservaten houdt de natuur stand, maar erbuiten gaat het steil bergaf en is het huilen met de pet op. Als er niet snel ingrijpende maatregelen worden genomen, vrees ik inderdaad het ergste. Zolang de industriële landbouw niet bijgestuurd wordt, moeten we niet rekenen op een heropleving van de natuur. Maar ook gewone mensen dragen een grote verantwoordelijkheid. We leven nog altijd alsof het niet op kan, vervuilen met onze auto’s onze eigen lucht en springen enorm slordig om met onze kostbare publieke ruimte. Het klimaat verandert volop, maar we lijken niet door te hebben dat het méér dan vijf voor twaalf is. Soms voel ik bij mezelf de kille ontnuchtering binnensluipen. Maar ik verzet me daar dan tegen en verwarm me aan het enthousiasme van de jonge leden van Natuurpunt.»

Humo 4031/49 5/12/17

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 5 december

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven