Lessen van humaseksueel Morrissey: 'Seksuele intimidatie is vaak alleen maar een zielige poging om iemand te versieren'

, door (chrissy iley)

1200

Ik zit in Morrisseys hotelkamer in de Sunset Marquis, West Hollywood. Het ruikt er naar wierook – exotisch en een tikje gevaarlijk, net als de man zelf. Hij is in L.A. omdat hij optreedt in de Hollywood Bowl, en de burgemeester heeft vrijdag 10 november uitgeroepen tot Morrissey Day. Tot een paar jaar geleden woonde hij hier in de buurt, maar nu is hij alleen op bezoek.

'Mijn beste vrienden waren katten. Ik zal niet zeggen dat het net kinderen zijn, want ik ken geen kinderen die echt aardig zijn'

- Waar woon je tegenwoordig?

Morrissey (zucht) «Ik ben de hele tijd ergens anders. Ik begrijp niet waarom iedereen wil weten waar ik woon, en wat dat over mij zegt. Alsof het iets over mij zou onthullen. Ik krijg er alleen maar narigheid door, want mijn creditcard wordt voortdurend om veiligheidsredenen geblokkeerd omdat ik nooit op dezelfde plek ben. Ik ben nu hier, zoals je ziet.»

- Woon je niet meer naast Johnny Depp?

Morrissey «Nee, hij heeft mijn huis gekocht voor zijn twistzieke familie als die op bezoek komt, en sindsdien ben ik dakloos. Ik reis de wereld rond, een fascinerende manier van leven. Mensen zeggen: ‘Maar je hebt toch een eigen keuken nodig?’ Ik doe het al jaren zonder.»

- Kook je?

Morrissey «Ja, ik kook, en het is een heel prettig idee om een keuken te hebben…»

- Maar roomservice is ook goed?

Morrissey «Ja, maar soms is het lastig. Niemand houdt ervan om te wachten, toch?»

- Reis je licht?

Morrissey «Ik heb een ziekmakende hoeveelheid spullen. Ze zijn overal en nergens opgeslagen, wachtend op het moment dat ik een huis koop en tot rust kom.

»Wat me meer stoort, is dat ik zonder vaste woonst geen huisdier kan hebben. Mijn beste vrienden waren katten. Eén kat heb ik 23 jaar gehad, een andere 22. Ze liepen zomaar het huis binnen, de ene toen ik nog een kind was, de andere toen ik al iets ouder was. Ik zal niet zeggen dat het net kinderen zijn, want ik ken geen aardige kinderen. Ze waren zwart-wit gevlekt en ze heetten Buster en Tibby. Tibby had een trap in zijn snoet gekregen en moesten we met de hand eten geven. We hebben er heel veel geduld mee gehad, en hij is erdoor gekomen. Hij werd een gezonde, ongelofelijk vrolijke kat. Ze hebben mijn leven zeker verrijkt.»

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven