Het buikgevoel van King Krule. 'Ik ben geen visionair. Hoogstens een narcist'

, door (fvd)

1200
© Frank Lebon

King Krule is Archy Marshall, als kind zo introvert en stil dat men heeft laten testen of hij mentaal wel in orde was. Nu is hij al acht jaar de toekomst van de Britse muziek en nog steeds maar 23. Hij verstopt zich achter pseudoniemen – Zoo Kid, Pimp Shrimp, Edgar the Beatmaker, Edgar the Breathtaker – maar blijft aldoor zijn jaloersmakend getalenteerde zelf, én aanhoudend raar. Evengoed speciaal: wanneer we hem in een Brussels hotel spreken, staat Get Ready! op minder dan twee meter afstand van ons comebackfoto’s te maken. Op aanraden van iemand van de platenfirma bestelt Marshall een vers geperst kiwisapje.

HUMO ‘The Ooz’, dus. Met je broer organiseerde je drie jaar geleden de kunsttentoonstelling ‘Inner City Ooz’. ‘Ooz’ is ‘Zoo’ achterstevoren, en Zoo Kid was je eerste pseudoniem. Ben ik nog mee?

Archy Marshall «Ik vind het een mooie combinatie van letters. Met deze plaat wou ik ze officieel van mij maken.»

HUMO Op een oude Bandcamp-pagina wordt de muziek van Dik Ooz, nog een oud project, omschreven als loungecore, vanilla jazz en midget waltz: onbestaande genres. Is het je bedoeling om luisteraars op het verkeerde been te zetten?

Marshall «Midget waltz? (lacht hard) Die herinnerde ik me niet meer. Nee, mensen op het verkeerde been zetten interesseert me niet. Maar muziek wordt toch leuker als we mogen lachen? Als ik tijdens een optreden vermoed dat het publiek zich verveelt, heb ik de neiging om mijn teksten in een onnozel comedy-accent te zingen. Mensen die zichzelf te ernstig nemen, zijn te mijden.»

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven