In gesprek met de ouders van de verongelukte Merel De Prins (12).'Voor ons is duidelijk dat de dader zijn straf absoluut niet wil uitzitten'

© Johan Jacob

, door (js)

'Volgens de wet was het een verkeersongeval. Maar hij raasde zonder rijbewijs door de bebouwde kom: voor ons is dat moord'

Op woensdagmiddag, 28 oktober 2015, veranderde het leven van Kris De Prins en Peggy Muyldermans voorgoed. Hun 12-jarige dochter Merel werd toen op een fietsoversteekplaats in Vilvoorde voor de ogen van haar vrienden door een racende zwarte BMW van de weg gemaaid. De auto sleurde het meisje veertig meter mee, en koos daarna plankgas het hazenpad. Merel overleed ’s avonds in het UZ van Jette in het bijzijn van haar ouders.

De toen 21 jaar oude dader Muhammed Aytekin verdween spoorloos en dook pas zes dagen later weer op, toen hij zich op 2 november in het bijzijn van zijn advocaat aangaf bij de politie van Vilvoorde. Al die tijd hield hij zich schuil in Hongarije, waar hij ook zijn flink gehavende BMW naartoe had laten transporteren. Aan de politie verklaarde hij dat hij teruggekomen was ‘uit respect voor de familie van het slachtoffertje’. Aytekin bleek niet in het bezit te zijn van een rijbewijs, was daarvoor al meermaals opgepakt en zeven keer door verschillende politierechtbanken veroordeeld. Naar eigen zeggen had hij het te druk voor het halen van zijn rijbewijs. ‘Ik heb de transportfirma van mijn vader op jonge leeftijd overgenomen,’ verklaarde hij aan de politie. ‘Ik had geen tijd voor dat examen.’

Aytekin werd in voorhechtenis genomen; een dag later, op 3 november 2015, werd zijn transportbedrijf Yuka Trans, al dan niet bij toeval, door de Brusselse rechtbank van koophandel failliet verklaard. In februari 2016 kwam hij onder voorwaarden weer vrij, na het betalen van een borgsom van 15.000 euro.

Op 28 november 2016 verscheen Muhammed Aytekin voor de politierechtbank van Vilvoorde. ‘Dat was zo onwezenlijk,’ herinnert Merels vader Kris De Prins zich. ‘Terwijl onze zaak voor de politierechtbank behandeld werd, kwamen advocaten tussendoor snel-snel hun dossier indienen. Midden in ons proces liep iedereen gewoon binnen en buiten. Er was geen enkele controle. Je kon er probleemloos met een mes of pistool binnenstappen.’

We zitten in de woonkamer van Merels ouderlijke huis in Eppegem, een rustige deelgemeente van het Vlaams-Brabantse Zemst. Buiten is het donker en koud; binnen snort de houtkachel. Aan de muur hangen grote foto’s van Merel en haar broer Jens. 2017 was voor vader Kris en moeder Peggy een opeenvolging van vaak zeer onaangename verrassingen. Aytekin werd in december 2016 door de politierechter veroordeeld tot vijf jaar cel waarvan tien maanden met uitstel, een boete van 6.600 euro en een levenslang rijverbod. Meteen na de uitspraak ging hij in beroep.

Kris De Prins «Op 5 januari van dit jaar kwam de zaak in beroep voor in de correctionele rechtbank van Brussel. Aytekins advocaat pleitte toen voor een straf met uitstel in plaats van vijf jaar effectief. De 14de viel de uitspraak: de effectieve gevangenisstraf én het levenslange rijverbod werden bevestigd. Maar in maart kwam de dader vrij door zijn zogenaamde oogziekte. Hij beweerde aan een zware oogaandoening te lijden waardoor hij het risico liep blind te worden. Dat is toen enkel vastgesteld door zijn eigen oogarts. Een gerechtsarts bekeek vervolgens die diagnose op papier, maar heeft de man nooit zelf onderzocht. Justitie heeft ook nooit een onafhankelijke oogarts aangesteld, niet vóór zijn operatie en niet erna. Wij vragen ons zelfs af of die oogoperatie ooit heeft plaatsgevonden.

»In augustus werd beslist dat hij terug de cel in moest omdat hij voldoende genezen was. Hij verzette zich en eiste een tegenexpertise. Eind september moest hij dan eindelijk toch de gevangenis in, maar was hij spoorloos. Pas een dag later kwam hij zich aangeven. Vorige maand kwamen we dan via de pers te weten dat hij begin volgend jaar een verzoekschrift zal indienen om vrij te komen met een enkelband.»

Peggy Muyldermans «Voor ons is het klaar en duidelijk dat Muhammed Aytekin zijn straf absoluut niet wil uitzitten.»

HUMO Het gerecht vergeet jullie af en toe in te lichten over zijn wedervaren?

De Prins «De dienst slachtofferhulp van Vilvoorde liet ons eerder dit jaar weten dat hij was vrijgekomen. Maar op dat moment liep hij al meer dan een maand vrij rond. Hij kwam in maart via de Franstalige rechtbank vrij, en blijkbaar communiceren rechtbanken zelden met elkaar over de taalgrens heen. Onze zaak is twee keer bepleit voor Nederlandstalige rechtbanken: eerst voor de politierechtbank van Vilvoorde en in beroep voor de Brusselse correctionele rechtbank. Wij vinden het zeer merkwaardig dat vervolgens een Franstalige rechtbank mag beslissen om hem voor een geneeskundige ingreep de vrijheid te schenken. Zijn advocaat wist natuurlijk dat de Franstalige rechtbanken in Brussel soepeler zijn en heeft daar dankbaar gebruik van gemaakt.»

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De Persgroep Publishing heeft haar Privacy– en cookieverklaring aangepast.
Wij gebruiken jouw persoonsgegevens vanaf nu ook om de Diensten van MEDIALAAN Groep/De Persgroep Publishing te optimaliseren en deze waarvoor jij kiest te personaliseren.
Door op “verdergaan” te klikken of door verder te surfen, erken je deze aangepaste Privacy– en cookieverklaring gelezen te hebben.

Verdergaan