De moeilijke waarheid van Natali Broods ('Tabula rasa' en 'Façades')

, door (sdj)

vrijbeeld

'Als je niet kan liegen, wordt het leven ondraaglijk'

Natali Broods «Goed hè, dat zo weinig mensen dat zagen aankomen? Dat heb je niet vaak bij whodunits.»

Humo Tegelijkertijd is de kern van de zaak ook banaal: overspel, jaloezie, fatal attraction.

Broods «Ja, dat is zo. De film ‘Façades’ (van ‘Beau Séjour’-makers Kaat Beels en Nathalie Basteyns, met Broods in de hoofdrol, red.) die deze week uitkomt, gaat daar ook over: onmacht uit liefde, verslaafd zijn aan een relatie, toegeven aan gedrag omdat het sterker is dan jezelf: het is zo des mensen. Daarom blijft het ook boeien. Mij toch in ieder geval.»

Humo Tot op welke hoogte begrijp je Véronique, je personage in ‘Tabula rasa’?

Broods «Er is iets met haar aan de hand, natuurlijk. Ik ben voor de rol met psychiater Dirk De Wachter gaan praten over ziektebeelden en over hoe een psychiater zich gedraagt. Is Véronique borderline? Is ze een fantast? Ze maakt zichzelf dingen wijs, ze is obsessief en echt verslaafd aan Benoit. Dat je daardoor de controle verliest, heb ik ook al meegemaakt: heel even en op een onbewaakt moment. Maar iemand achtervolgen en een plan smeden om haar uit de weg te ruimen, dat is…»

Humo Echt slecht.

Broods «Pas op. Ik heb Thomas De Geest (Jeroen Perceval, red.) niet in de kelder opgesloten. Dat heeft Mie (Veerle Baetens, red.) gedaan. Dat vond ik goed aan de plot: dat het niet één iemand is die ‘het’ gedaan heeft.»

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven