Geveld door kanker: het afscheidsinterview van Marc Van Eeghem (1960 – 2017)

© Stephan Vanfleteren

, door (dvda)

'Ik ben 57, ik ben de jongste van vijf broers, ik heb twee jonge zonen... Normaal gezien ga je dan nog niet dood'

Het interview vindt plaats in Van Eeghems slaapkamer, met zicht op het Antwerpse Stadspark. De acteur ligt in bed, met een wollen muts op zijn hoofd, het donsdeken tot aan zijn kin opgetrokken. Zijn nachttafeltje ligt vol pijnstillers en andere medicatie. Door de jaloezieën schijnt een pril winterzonnetje op zijn vermoeide gezicht. Hij verontschuldigt zich omdat we niet aan de tafel of in het salon gaan zitten – hij is te zwak om uit bed te komen, zegt hij. Zijn slaapkamer is trouwens de plek waar hij sinds een paar weken al zijn bezoek ontvangt.

Van Eeghem praat zacht en traag, bij momenten moeizaam. Een gevolg van de morfine, legt hij uit. Maar hij is ook helder en gevat, hij lacht veel, en hij weet precies wat hij wil zeggen. Ondanks de pijn, de vele ongemakken en het besef dat hem nog maar weinig tijd rest, houdt hij zich kranig en heeft hij zijn lot moedig aanvaard, zonder kwaadheid of zelfmedelijden. Alleen als het over zijn twee tienerzonen gaat, krijgt hij tranen in de ogen.

HUMO In 2010 werd er prostaatkanker bij je vastgesteld. Kwam die diagnose als een donderslag bij heldere hemel, of had je het zien aankomen?

Marc Van Eeghem «Ik liep al een tijdje rond met vage klachten: buikpijn, winderigheid, een opgeblazen gevoel... Het was vooral op aandringen van Britt (van Marsenille, red.), mijn toenmalige vriendin, dat ik een darmonderzoek heb laten doen door dokter Luc Colemont, de bekende darmspecialist. Van hem kreeg ik te horen dat er met mijn darmen niets mis was, maar hij had bij het onderzoek wel gezien dat mijn prostaat duidelijk misvormd was. Hij stelde voor om mijn bloed te laten testen. Dat heb ik meteen gedaan.

»Enkele dagen later was ik in Orléans, waar we met het Toneelhuis ‘De man zonder eigenschappen’ opvoerden, toen ik van dokter Colemont een telefoontje kreeg. Hij vroeg wanneer ik kon langskomen. Ik vroeg waarom, en of hij misschien slecht nieuws had, maar die vraag ontweek hij. Twee dagen later zat ik in zijn bureau, en vertelde hij me dat mijn PSA-waarden schrikbarend hoog waren (PSA staat voor ‘prostaat specifiek antigeen’ en is een indicator voor prostaatkanker, red.). Daarom wou hij een uroloog een stukje weefsel van mijn prostaat laten onderzoeken. Dat is de volgende dag al gebeurd, en ik denk dat ik nog diezelfde dag de diagnose kreeg: ik had een agressieve vorm van prostaatkanker, met uitzaaiingen in mijn bekken.»

HUMO Hoe reageerde je op dat nieuws?

Van Eeghem «Dat was natuurlijk een mokerslag. Niet alleen voor mij, maar ook voor Britt, die erbij was toen ik de diagnose kreeg. Zij was helemaal van slag. Heel begrijpelijk, want wij waren net een jaar samen. Haar hele wereld stortte in. Ik was zelf ook behoorlijk van de kaart, maar lang heeft dat niet geduurd – ik wilde niet bij de pakken blijven zitten, ik wilde die kanker aanpakken. Nadat ik van de eerste schok bekomen was, dacht ik: ‘Oké, wat moet er gebeuren?’

'Na de eerste behandeling werd ik impotent. Daar heb ik het heel moeilijk mee gehad. Maar ik heb in mijn leven mijn portie seks en erotiek wel gehad'

»Dat heb ik de voorbije jaren vaak gehoord van vrienden en collega’s: ‘Knap dat je zo positief blijft en niet instort.’ Maar zo ben ik altijd geweest, ik sta positief in het leven, óók als ik het moeilijk heb en geen uitweg meer zie. Dat is de aard van het beestje. Gelukkig maar, anders had ik het de voorbije zeven jaar niet volgehouden. Ik ben niet in een hoekje gaan zitten huilen en heb gedaan wat er gedaan móést worden, hoe lastig dat vaak ook was. Ik denk dat ik de dag na de diagnose al aan mijn eerste behandeling ben begonnen.»

HUMO Hoe hadden de artsen je kansen ingeschat?

Van Eeghem «Dat was uiteraard het eerste wat ik vroeg: ‘Hoelang heb ik nog?’ Maar daar heb ik nooit een concreet antwoord op gekregen. Dat is natuurlijk ook heel moeilijk: elke kanker is anders, iedereen reageert anders op de behandelingen... Ik kreeg wel de raad om zo snel mogelijk met een behandeling te beginnen, maar hoe ik daarop zou reageren, dat kon niemand me zeggen.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven