Een Amerikaanse tragedie: de ongenadige blik van David Remnick, hoofdredacteur van The New Yorker

, door (christoph amend) en (die zeit)

David Remnick 1200

'We vielen Irak binnen op volle kracht en het werd een catastrofe. Libië op halve kracht en het werd ook een catastrofe. In Syrië deden we niks: opnieuw een catastrofe'

We ontmoeten David Remnick (59) na een lange werkdag in zijn kantoor helemaal bovenaan in het One World Trade Center in Manhattan, op de 38ste verdieping. Als hij komt aangelopen, is meteen te zien dat hij in topvorm is. Hij lijkt opvallend jonger dan 58, met zijn stevige donkere haarbos, zijn donkere ogen, lichtblauw hemd met grijze broek en blauw jasje. ‘Hi,’ zegt hij bij wijze van excuus voor het laat komen. ‘Het liefst zou ik al mijn tijd besteden aan reportages, literatuur en cartoons, maar mijn job heeft nu eenmaal ook een andere kant. En de cijfers zijn belangrijker dan ooit.’ Onder Remnicks leiding is The New Yorker weer rendabel geworden. Vóór hem had het blad jarenlang miljoenen verlies geleden. Hij klopt op zijn bureaublad: ‘Wat dit ook voor materiaal mag zijn, ik hoop dat het hout is.’

Remnick laat ons de ophefmakendste cover zien waarvoor hij verantwoordelijk is geweest. Toen Barack Obama nog niet lang president was, stuurden rechtse populisten samenzweringstheorieën over zijn geloofsovertuiging de wereld in. David Remnick plaatste een cartoon van Obama en zijn vrouw Michelle op de cover: hij gekleed als traditionele moslim, zij als gewapende terroriste. Het was een karikatuur waaruit moest blijken hoe absurd de aantijgingen waren. Maar de tekening leidde tot heel wat verwarring en kritiek, vooral in het Witte Huis. Remnick gaf interviews en verdedigde zich live op CNN. ‘Het was overduidelijk als grap bedoeld, maar Obama’s entourage sloeg helemaal door.’

Wat vond Obama eigenlijk zelf van de tekening?

David Remnick «We hebben er nooit met elkaar over gepraat. Hij deed alsof hij de grap niet doorhad. Maar hij wist natuurlijk heel goed hoe het bedoeld was. Daar is hij slim genoeg voor.»

Remnick heeft Obama jarenlang regelmatig uitgebreid geïnterviewd en in 2010 publiceerde hij een biografie over hem, een meer dan 600 bladzijden dikke internationale bestseller.

Remnick «Het gebeurt weleens dat Obama mij een compliment geeft over iets wat ik heb geschreven, zoals mijn boek over Mohammed Ali. Over mijn Obama-biografie heeft hij nog nooit iets laten vallen. En weet u wat? Het bevalt mij wel dat een president niet zo narcistisch is om een 600 bladzijden dik boek over zijn eigen succes te lezen.»

In de jaren 90, kort voor Remnicks aantreden, maakte The New Yorker een moeilijke periode door. Het blad was een beetje oubollig geworden, dus werd de Britse Tina Brown – die daarvoor met veel succes aan het hoofd van Vanity Fair heeft gestaan – aangetrokken als hoofdredacteur. Ze lanceert haar onderhoudende journalistieke stijl in het brave, klassieke The New Yorker. Meer entertainment, meer swing. Haar lievelingswoord is buzz, wat je zowel door ‘opwinding’ als door ‘roddel’ kunt vertalen. Ze blaast het tijdschrift nieuw leven in en haalt nieuwe auteurs binnen, onder wie een zekere David Remnick, die bekend is geworden als Moskou-correspondent van The Washington Post. Maar op een dag laat ze aan de uitgever van het blad, Si Newhouse, weten dat ze opstapt en een nieuw tijdschrift opricht, Talk, dat drie jaar later al wordt stopgezet.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De Persgroep Publishing heeft haar Privacy– en cookieverklaring aangepast.
Wij gebruiken jouw persoonsgegevens vanaf nu ook om de Diensten van MEDIALAAN Groep/De Persgroep Publishing te optimaliseren en deze waarvoor jij kiest te personaliseren.
Door op “verdergaan” te klikken of door verder te surfen, erken je deze aangepaste Privacy– en cookieverklaring gelezen te hebben.

Verdergaan