Dwarskijker over 'Thomas speelt het hard': 'Succes op de rand van de catastrofe'

, door (rv)

'Een eigentijds tv-programma over klassieke muziek, gepresenteerd door – ik noem maar iemand – Thomas Vanderveken: het lijkt me ineens een haalbaar idee'

Thomas speelt het hard

Canvas – 13 december – 251.275 kijkers

In de uitverkochte concertzaal van de Bijloke in Gent niet ten onder gaan aan het pianoconcert van Edvard Grieg: daar draaide ‘Thomas speelt het hard’ om. Hoewel ik de vraag ‘Haalt-ie het of haalt-ie het niet?’ liever aan het ruime publiek overlaat, zadelde de apotheose van dit programma mij met een mengeling van plaatsvervangende plankenkoorts en faalangst op waar ik vreemd genoeg veel plezier aan heb beleefd. Ondoorgrondelijk en duister zijn de wegen van het menselijke brein. Ik spreek zoals gewoonlijk geheel namens míjn brein.

Kort voor zijn zelfgekozen dag des oordeels zou aanbreken, vertrouwde Thomas Vanderveken aan zijn videodagboek toe dat hij behalve zenuwachtig ook ronduit bang was, ‘bang dat alles fout zal lopen wat er maar fout kan lopen,’ geheel volgens de wet van Murphy. Ten einde raad, maar met een glimlach, ging hij op de valreep advies inwinnen bij de niet geringe Vladimir Ashkenazy. Die ried hem aan zich af te vragen waaróm Grieg die of die passage had gecomponeerd, en wat er mogelijk de diepere betekenis van was. Ik weet niet of Thomas op dat moment nog van zulk graafwerk gediend was, maar in ieder geval was Ashkenazy hem graag van dienst. Dat gold overigens ook voor alle andere grote pianisten die in dit programma levend werden opgevoerd: Boris Giltburg, Lars Vogt, Leif Ove Andsnes, Khatia Buniatishvili, Lang Lang, Liebrecht Vanbeckevoort en Eliane Rodrigues. Die hoogst bekwame en met de piano getrouwde musici leken me allemaal graag over hun vak en hun kunst te spreken, en ook nog in mensentaal, zodat ik een eigentijds televisieprogramma over de levende klassieke muziek, gepresenteerd door – ik noem maar iemand – Thomas Vanderveken, ineens een haalbaar idee begon te vinden. Bart Stouten mag er voor mijn part ook iets mee te maken hebben.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven