Het jaar van Jeroen Olyslaegers en Koen Peeters: 'Succes is als een stoel: je gaat erin zitten en leunt achterover. Je verdikt er zelfs van'

, door (yd)

olyslaegers en peeters 1200

HUMO Hoe verandert het winnen van zo’n prijs een schrijversleven?

Koen Peeters «De ECI is zowat de grootste prijs die je hier kunt winnen. Niet alleen qua centen, maar ook omdat je plots in een hogere liga lijkt mee te spelen. Vroeger belde ik mijn uitgever om de drie jaar met de melding dat ik iets klaar had. En dan zei hij: ‘Wat leuk, kom het even binnenbrengen.’ Nu is er een vergadering gepland met als agendapunt mijn toekomstplannen en de timing daarvoor. Het is allemaal wat proactiever en groter geworden.»

HUMO Waarom was het deze keer wel bingo, denk je?

Jeroen Olyslaegers «De Tweede Wereldoorlog, hier in Antwerpen in de vorm van razzia’s, blijft bij veel mensen nog altijd een ultiem ‘Wat als?’-vraagstuk. Hoe zou ik mezelf gedragen in die situatie? Hoe hou je jezelf staande in een samenleving die een moreel moeras is geworden?

»Daarnaast ben ik overgestapt naar een klassiekere vorm van verhalen vertellen. Nu was het: ‘Ga zitten, ik ga u een verhaal vertellen.’ En dat blijkt nog steeds het meest aan te spreken. Raar, hè? Dat je twintig jaar moet schrijven voor je vaststelt dat gewoon vertellen nog het best van al bij je past.»

Peeters «De jury had een eigenzinnige shortlist gemaakt, en ik stond op een paar lijstjes als de gedoodverfde winnaar, al had dat ook de doodgeverfde winnaar kunnen worden (lacht). Ik vreesde het ergste. Waarom het dan toch gebeurt, na al dat ploeteren? Ach, intrinsiek willen we gewoon schrijven, omdat we móéten. Zelfs zonder prijs zouden we voortdoen.»

HUMO Hoe komt het dat het zo lang duurde?

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven