Uit de platenkast van Mauro: 'Wendy & Lisa'

, door (mp)

Uit de platenkast van Mauro: 'Mauro Pawlowski'

Vervang een bandlid en je groep zal anders klinken, ook al speelt de nieuweling precies dezelfde noten als zijn voorganger. Denk aan The Rolling Stones zonder Bill Wyman. Kraftwerk zonder Karl Bartos. Boney M zonder Bobby Farrell. Rijdend door Nederland, waar men de radio-luisteraar sonisch waterboardt met overspannen gezelligheden, hoorde ik sinds lang nog eens ‘Waterfall’ van Wendy & Lisa. En meteen besefte ik weer wat een verschil ze maakten bij Prince.

Van ‘Purple Rain’ tot een deel van ‘Sign o’ the Times’ was The Revolution wellicht de beste band op aarde. Dat Wendy & Lisa destijds meer bijdroegen dan alleen toetsen, gitaar en achtergrondzang, is ondertussen wel bekend. Zo claimde het koppel achteraf de akkoorden, de melodie en de strijkers van de song ‘Purple Rain’ aangebracht te hebben. Maar het maakt mij niet uit wie toen wat deed, ik blijf simpelweg dankbaar. Hun eerste keer als soloact klinken Wendy & Lisa bij momenten alvast meer als Prince dan Prince zelf daarna zonder hen. Of hoe leg je zoiets een beetje begrijpelijk uit? 

Toch kan ik het soms niet laten om enige betrokkenheid van Prince te fantaseren op deze plaat. Hoe zou hij een goddelijke midtempo-ballad als ‘Stay’ gezongen hebben? Of ‘The Life’, een ‘Sometimes It Snows in April’ op zijn Joni Mitchells. Maar iedere track doet mij aan het magische tijdperk 1984-’87 denken. Toen Prince ons tot diep in de provincie wist te vinden om onze jeugdjaren opmerkelijk beter te maken. Of juister gezegd: Prince met Wendy & Lisa.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven